خودتمایزیافتگی و کیفیت ارتباط با جنس مخالف بر اساس کارکرد خانواده

هدف پژوهش حاضر پیشبینی تمایزیافتگی خود و کیفیت ارتباط با جنس مخالف بر اساس کارکرد خانواده در دانشجویان است. شرکتکنندگان در این پژوهش ۳۴۳ نفر از دانشجویان دانشگاه سمنان با میانگین سنی ۵/۲۱ بودند. دامنه سنی افراد گروه نمونه از ۱۸ تا ۲۵ سال بود که در مقطع کارشناسی مشغول به تحصیل بودند. گروه نمونه شامل ۱۵۱ دانشجوی پسر (۴۴ درصد) و ۱۹۲ دانشجوی دختر (۵۶ درصد) بود. ابزارهای پژوهش مورد استفاده عبارتند از: مقیاس ۶۰ سوالی سنجش کارکرد خانواده (FAD) بر مبنای مدل مکمستر (۱۹۶۳) که ابعاد حل مشکل، ارتباطات، نقش ها، همراهی عاطفی، آمیزش عاطفی و کنترل رفتار از کارکرد خانواده را مشخص می کند؛ آزمون ۴۵ سوالی خود متمایزسازی- بازنگری شده (DSI-R) اسکورن و فریدلندر (۲۰۰۳)؛ و پرسش نامه بررسی کیفیت ارتباط با جنس مخالف حامدی (۱۳۹۱) بر اساس نظریه یانگ. برای تعیین پایایی و روایی پرسشنامهها از ضریب آلفای کرونباخ و همبستگی گویهها با نمره کل استفاده شد. نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه همزمان نشان داد که بعد حل مشکل (۰۰۹/۰>p، ۲۴/۰- = β) و آمیزش عاطفی (۰۳/۰>p، ۱۶/۰- = β) در کارکرد خانواده پیشبینیکننده منفی و معنادار تمایزیافتگی خود است و بعد همراهی عاطفی (۰۰۶/۰>p، ۱۸/۰= β) و نمره عملکرد کلی خانواده (۰۲/۰>p، ۱۹/۰= β) پیشبینیکننده مثبت و معنادار کیفیت ارتباط با جنس مخالف هستند. بر اساس یافتههای پژوهش میتوان نتیجه گرفت که حل مشکل ابزاری و عاطفی یا به عبارتی توانایی خانواده برای حل مشکلات، خودتمایزیافتگی را پیشبینی میکند. از طرفی، الگوی تعامل خانواده میتواند مشکلات ارتباطی با جنس مخالف را پیشبینی نماید. به نظر میرسد هر چه کارکرد خانواده سالمتر باشد، امکان تمایز یافتگی بیشتری وجود خواهد داشت و هر چه خانواده فضایی صمیمی و به دور از آسیب داشته باشد، رابطه اعضای جوان آن با جنس مخالف نیز از کیفیت بالاتری برخوردار خواهند بود.

کلیدواژه ها:

ارتباط با جنس مخالف ، خودتمایز یافتگی ، کارکرد خانواده ، مشکلات ارتباطی