اثربخشی روان درمانی مثبت گرا بر افسردگی، احساس تنهایی، شکوفایی و امیدواری بانوان مجرد ۴۵ تا ۵۰ سال دارای علائم افسردگی در شهر اصفهان

بانوانی که تا دهه چهل و پنجم عمر خود وارد رابطه ازدواج نمی شوند، به نظر می رسد به تدریج وارد دوران تجرد مطلق می شوند که احتمال ازدواج در آنها با شیب بیشتری کاهش پیدا می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی روان درمانی مثبت گرا بر افسردگی، احساس تنهایی، شکوفایی و امیدواری بانوان مجرد ۴۵ تا ۵۰ سال دارای علائم افسردگی انجام شد. جامعه آماری، بانوان مجرد ۴۵ تا ۵۰ سال دارای علائم افسردگی در شهر اصفهان و روش نمونه گیری در دسترس بود. بر اساس ملاک های ورود به پژوهش ۳۰ نفر از بانوان برای شرکت در دوره انتخاب شدند که در شرایط اپیدمی کووید – ۱۹ و ریزش نمونه ها، از این تعداد ۱۶ نفر بر اساس ملاک های ورود و خروج در مداخله شرکت کردند. ابزارهای پژوهش پرسشنامه های فرم کوتاه افسردگی بک (۱۹۷۲)، احساس تنهایی راسل (۱۹۸۰)، شکوفایی سلیمانی و همکاران (۱۳۹۶) و امید اسنایدر (۱۹۹۱) بودند. پروتکل روان درمانی مثبت گروهی شش جلسه ای سلیگمن، رشید و پارکس (۲۰۰۶) برای گروه آزمایش اجرا شد ولی برای گروه کنترل هیچ مداخله ای انجام نشد. داده ها در دو سطح آمار توصیفی و استنباطی تجزیه و تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد که روان درمانی مثبت گرا بر کاهش افسردگی و افزایش امیدواری در دختران مجرد ۴۵ تا ۵۰ سال دارای علائم افسردگی تاثیر معنی دار دارد ولی تاثیر معنی دار در کاهش احساس تنهایی و افزایش شکوفایی تایید نشد.

کلیدواژه ها:

بانوان مجرد ، افسردگی ، روان درمانی مثبت گرا ، افسردگی ، احساس تنهایی ، شکوفایی ، امیدواری