پیش بینی اهمال کاری تحصیلی بر اساس خودکارآمدی و خودناتوان سازی تحصیلی در دانش آموزان دختر

هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی میزان پیش بینی پذیری اهمال کاری تحصیلی بر اساس خودکارآمدی پایین و خودناتوان سازی تحصیلی در میان دانش آموزان مقطع متوسطه دوم بود. این تحقیق از نوع توصیفی همبستگی و در چارچوب روش کمی انجام گرفت. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه متوسطه اول شهر ملایر در نیم سال اول سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ به تعداد ۸۴۶۰ نفر بود. از این جامعه، نمونه ای به حجم ۱۳۰ نفر به صورت تصادفی انتخاب شد. برای گردآوری داده ها از سه پرسش نامه استفاده شد: پرسش نامه اهمال کاری تحصیلی سولومون و راث بلوم (۱۹۸۴)، پرسش نامه خودکارآمدی پایین بر اساس نسخه پکران، گوئتز، فرنزل، براچفلد و پری (۲۰۱۱) و پرسش نامه خودناتوان سازی تحصیلی کانینگهام (۲۰۰۷). نتایج حاصل از آزمون همبستگی نشان داد بین خودکارآمدی پایین و اهمال کاری تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین، بین خودناتوان سازی تحصیلی و اهمال کاری تحصیلی نیز همبستگی مثبت معناداری مشاهده شد. تحلیل رگرسیون نیز نشان داد که حدود ۲۰ درصد از واریانس اهمال کاری تحصیلی توسط دو متغیر خودکارآمدی پایین و خودناتوان سازی تحصیلی تبیین می شود؛ به طوری که هر دو متغیر نقش معناداری در پیش بینی اهمال کاری تحصیلی ایفا کردند.

کلیدواژه ها:

اهمال کاری تحصیلی ، خودکارآمدی پایین ، خودناتوان سازی تحصیلی.