بررسی رابطه اضطراب وجودی با پرخاشگری دانش آموزان پسر متوسطه

هدف: این پژوهش با هدف بررسی رابطه اضطراب وجودی با پرخاشگری دانش آموزان پسر متوسطه دوم شهرستان طرقبه_شاندیز در سال تحصیلی ۱۴۰۰_۱۴۰۱ انجام شد. روش: مطالعه ی حاضر، پژوهشی بنیادین، روش آن توصیفی و از نوع همبستگی می باشد. جامعه پژوهش کلیه دانش آموزان پسر متوسطه دوم شهرستان طرقبه_شاندیز در سال تحصیلی ۱۴۰۰_۱۴۰۱، بودند. از این جامعه تعداد ۱۷۳ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه های پرخاشگری باس_پری، و اضطراب وجودی بودند. داده ها نیز با روش تحلیل رگرسیون چند متغیره تجزیه و تحلیل شده است. یافته ها: ۳۳ درصد از تغییرات متغیر پرخاشگری در دانش آموزان توسط متغیر اضطراب وجودی تبیین شد (۵/۴۱: F، ۰۰۰۱/۰> P). سهم اضطراب وجودی در پیش بینی پرخاشگری دانش آموزان معنادار و مثبت بود (۵۴/۰: B، ۰۰۰۱/۰ >P). رابطه ساده بین اضطراب وجودی و پرخاشگری معنی دار و مثبت است (۵۷/۰: r، ۰۰۰۱/۰ >P). نتیجه گیری: اضطراب وجودی با پرخاشگری دانش آموزان ارتباط دارند. در پیش بینی پرخاشگری دانش آموزان، سهم اضطراب وجودی معنادار و مثبت است. همچنین رابطه ساده بین متغیر اضطراب وجودی و پرخاشگری معنی دار و مثبت است.

کلیدواژه ها:

اضطراب وجودی ، پرخاشگری ، دانش آموز پسر.