مصورسازی ویکتوریایی نمایشنامه های شکسپیر در ویراست های گراوور چوب، ۶۰-۱۸۴۰

از زمان تولد نسخه های مصور نمایشنامه های شکسپیر در قرن هجدهم و رشد بی سابقه آن ها در قرن نوزدهم، هنرمندان با افزودن روایت مکان مند بصری در کنار متن نمایشنامه ها ، حداکثر ظرفیت زیبایی شناختی متن را آشکار می ساختند. به عبارت دیگر، عمیق تر کردن نگاه خوانندگان به داستان و ایجاد واکنش احساسی در سایه تصاویری که از شخصیت های نمایشنامه چهره ای دقیق تر به دست می داد از مهم ترین قدرت تصویرسازی نمایشنامه هاست. لذا بررسی اهمیت زیبایی شناختی این نسخه ها امری ضروری در حوزه مطالعات تصویرسازی آثار شکسپیر به شمار می رود. بنابراین، هدف اصلی نگارش این مقاله نشان دادن اهمیت زیبایی شناختی تصویرگری کتاب در نسخه های ویکتوریایی آثار شکسپیر و پاسخ به این پرسش است که «استفاده از تکنیک گراوور چوب در مصورسازی آثار شکسپیر چگونه درک هرمنوتیکی از نمایشنامه ها را افزایش داد؟». لازم به ذکر است که این تحقیق کتابخانه ای، کیفی و توصیفی-تحلیلی است و بازنمایی بصری صحنه های منتخب دو نسخه از مهم ترین نسخه های این دوران که از تکنینک گراوور چوب بهره برده و بین سال های ۱۸۴۰ تا ۱۸۶۰ (سال های اوج استفاده از این تکنیک) منتشر شده اند را بررسی می کند. نسخه های ذکر شده به ترتیب نسخه بری کورنوال و نسخه هووارد استونتون هستند. بینش انتقادی این پژوهش نیز از اصول نظری گاتهولد لسینگ در مورد هنرهای مکان مند و زمان مند به دست آمده است تا این نتیجه حاصل شود که تکنیک گراوور چوب برای خلق هنر مکان مند می تواند افزایش جلوه زیبایی شناختی متن و تولد دوباره شکسپیر را به روش های متفاوتی مانند تعدد تصاویر، استفاده از وینیئت، و قرارگیری تصاویر در کنار متن که هنری زمان مند است، میسر سازد.

کلیدواژه ها:

گراوور چوب ، شکسپیر ، مصورسازی ، گاتهولد لسینگ ، هنرهای مکان مند و زمان مند