واکاوی الزامات توسعه برنامه های تبادل دانشجوی بین المللی با دانشگاه های کشور: گامی همسو با برنامه هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران

یکی از برنامه های کلیدی در راستای گسترش همکاری های علمی بین المللی و تعامل موثر با محیط منطقه ای و بین المللی و دانشگاه های برتر، برنامه های تبادل دانشجو است. همسو با برنامه هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران و در راستای تصمیم گیری و برنامه ریزی های اثربخش در این زمینه، پژوهش حاضر با رویکردی کیفی و کمی به بررسی الزامات توسعه برنامه های تبادل دانشجوی بین المللی با دانشگاه های کشور پرداخته است. نخست با رویکرد کیفی و با استفاده از مصاحبه با خبرگان و صاحبنظران آشنا با موضوع و تحلیل تماتیک مولفه ها شناسایی شد و در مرحله بعد، با استفاده از رویکرد کمی و استفاده از ابزار پرسشنامه داده ها جمع آوری گردید. یافته های مطالعه حکایت از این دارد که الزامات توسعه برنامه های تبادل دانشجوی بین المللی با دانشگاه های کشور را می توان در دو بخش درون دانشگاهی و فرادانشگاهی جستجو کرد. در بخش درون دانشگاهی، ۴ مقوله و ۱۲ زیرمقوله به صورت زیر استخراج شد: (الف) برنامه ریزی و حکمرانی شامل ارتقای ارتباطات بین المللی، ارتقای برندینگ، و تدوین برنامه و دستورالعمل. (ب) زیرساخت های نرم افزاری و سخت افزاری شامل ارتقای خدمات حمایتی، ارتقای کیفی خدمات رفاهی، ارتقای وب سایت، ارتقای خدمات اداری. (ج) فردی و نیروی انسانی شامل دانشجوی بین المللی و اعضای دانشگاه. (د) آموزشی – پژوهشی شامل برنامه درسی، ارتقای سطح آموزش، ارتقای سطح پژوهش. در بخش فرادانشگاهی نیز ۳ مقوله استخراج شد شامل: (الف) سیاست ها و قوانین، (ب) مدیریتی و ساختاری، و (ج) دیپلماسی و تعاملات. براساس یافته های پژوهش و در راستای برنامه هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران و با هدف ارتقای جذب دانشجوی بین المللی به شیوه تبادل دانشجو پیشنهادهایی ارایه گردید.

کلیدواژه ها:

برنامه تبادل دانشجو ، دانشجوی بین المللی ، آموزش عالی ، تعامل ، محیط بین المللی ، برنامه هفتم پیشرفت