نقش معماری کلاسیک در طراحی شهری پایدار: بازخوانی اندیشه های لئون کریر با تاکید بر نمونه های سنتی ایرانی

پایداری در طراحی شهری مفهومی چندلایه و بین رشته ای است که صرفا به مصرف انرژی و فناوری های نو محدود نمی شود، بلکه در پی بازآفرینی پیوندهای معنایی، اجتماعی و فضایی در محیط های انسانی است. معماری کلاسیک، با تکیه بر اصولی چون مقیاس انسانی، نظم فضایی، تنوع عملکردی و پیوستگی تاریخی، می تواند راهکاری موثر برای خلق فضاهای شهری پایدار باشد. لئون کریر، معمار و نظریه پرداز معاصر، یکی از مدافعان برجسته این دیدگاه است و در آثار نظری و اجرایی خود، بارها به بازگشت به اصول کلاسیک تاکید کرده است. مقاله حاضر با تحلیل نظریات کریر و تطبیق آن با نمونه هایی از معماری سنتی ایرانی، همچون محله فهادان یزد، بافت تاریخی کاشان و بافت قدیم شیراز، به بررسی امکان استفاده از زبان معماری کلاسیک در طراحی شهری معاصر ایران می پردازد. در این راستا، ضمن تحلیل انتقادی رویکردهای فناورانه صرف در گفتمان پایداری، بر ضرورت تلفیق الگوهای تاریخی با نیازهای روز تاکید می شود.

کلیدواژه ها:

معماری کلاسیک ، طراحی شهری پایدار ، لئون کریر ، معماری سنتی ایران ، مقیاس انسانی ، نظم فضایی ، زبان معماری ، زمینه گرایی