میزان انطباق الگوی توسعه روستایی استان لرستان با خصیصه های رویکرد سرزمینی

مناطق روستایی لرستان رویکردهای برنامه ریزی متفاوتی را تجربه کرده اند. هدف اکثر این برنامه ها رفع چالش های‎ ‎توسعه ای و پویایی‎ ‎فعالیت های‎ ‎اقتصادی بوده است. لیکن در عمل موفقیت چندانی نداشته اند. حال آنکه توسعه سرزمینی در نوع خود استراتژیی جدیدی به توسعه روستایی است. زیرا نگاه آن تحول تولیدی و تغییر نهادی- سازمانی است. لذا هدف از پژوهش حاضر ارزیابی سطح انطباق الگوی توسعه روستایی لرستان با ویژگی های مورد نظر این رویکرد بوده، تا میزان پوشش نظام برنامه ریزی منطقه از این رویکرد مشخص شود. روش تحقیق‎ ‎توصیفی‎ ‎تحلیلی‎ ‎و‎ ‎به لحاظ‎ ‎هدف‎ ‎کاربردی، و‎ ‎ابزار‎ ‎گردآوری آن اطلاعات‎ ‎اسنادی،‎ ‎کتابخانه‎ ‎ای،‎ ‎مشاهدات‎ ‎میدانی‎ ‎و‎ ‎پرسشنامه‎ ‎بوده است. جهت تجزیه‎ ‎و تحلیل‎ ‎داده ها‎ ‎از‎ ‎نرم‎ ‎افزارهای تحلیل آماری (پارامتریک) استفاده‎ ‎گردیده. یافته ها نشان از آن است که خصوصیات ساختاری توسعه روستایی این استان به میزان خیلی کمی مطابق با ویژگی های رویکرد توسعه سرزمینی روستایی است. بنابراین نوع حاکمیت توسعه در قالب ابعاد ترویج کشاورزی، توسعه یکپارچه، بالا به پائین و پائین به بالا بوده است. در مقابل کمترین توجه این نظام به ابعاد توانمندسازی، بازیگرمحوری، هوشمندسازی و توسعه شبکه ای بوده است. لذا پیشنهاد می شود که در برنامه ریزی های آتی توسعه روستایی این استان در درجه اول چارچوب توسعه در قالب قلمروها طرح ریزی شود. سپس تاکید و توجه صرف به رفع کمبودهای داخلی، توسعه خدمات و تامین نهاده های تولید، تاکید بر برنامه ها و طرح های افزایش تولید و از این دست مسائل کاهش یابد.

کلیدواژه ها:

"توسعه روستایی ، رویکردهای سنتی ، رویکرد توسعه سرزمینی ، مناطق روستایی لرستان"