رویکرد نهادی رفتاری به سیاست گذاری نوآوری: صنعت داروی ایران

برای تبیین بهتر علل شکست نوآوری باید از بررسی اثر سیاست ها فراتر رفت و به علل سیاستگذاری اشتباه در این خصوص پرداخت. اما برای غلبه بر چالش­هایی که پیش­روی هر از رویکردهای تحلیل سیاستگذاری برای تبیین دلایل شکست و موفقیت سیاستگذاری وجود دارد، در این مقاله الگوی ترکیبی نهادی-رفتاری برای تحلیل  بهتر سیاستگذاری ارائه شده است و روش مورد استفاده نیز تحلیل مقایسه­ای است. مبتنی بر این الگو، دلایل پایین بودن نوآوری در صنعت داروهای شیمیایی ایران عبارتند از: سوگیری شناختی سیاستگذار به دلیل میان­بر ذهنی دسترس­پذیری که باعث شده است صدور مجوزهای فراوان به معنای افزایش رقابت و نوآوری در نظر گرفته شود و در نتیجه با کاهش مقیاس عملا امکان نوآوری از میان برود. عدم توجه به نهادهای انگیزشی که مهم­ترین آن سپردن کنترل قیمت و کیفیت دارو به سازمان غذا و دارو در ذیل وزارت بهداشت است، اشتباه سیاستگذاری دیگر است. ضمن آنکه چالش مهم، فاصله ساختار نهادی کشور با نظام مشارکتی است که بر کیفیت سیاستگذاری اثر منفی دارد. در کنار لزوم حرکت به سوی ساختاری مشارکتی که اقدامی بلندمدت است، بازبینی در صدور مجوز برای بنگاه­های صنعت دارو و تفکیک سازمان غذا و دارو از ذیل وزارت بهداشت از جمله مهم­ترین اقدامات برای بهبود نوآوری در صنعت داروی ایران است.

کلیدواژه ها:

سیاستگذاری ، رویکرد نهادی ، رویکرد رفتاری ، نوآوری ، صنعت دارو