بررسی و تحلیل ادبیات اقلیمی جنوب و مولفه های مکتب پست مدرن -با نگاهی به داستان کولی کنار آتش منیرو روانی پور

پست مدرن به معانی ضمنی ابهام و پیچیدگی ترجمه شده است. رویکرد نویسندگان مدرنیسم بومی ایرانی با محوریت مضامین اجتماعی است .این نویسندگان ، درصدد ساخت شکنی و گذر از مرزهای مکتب مدرن و نفی آن و گاه، کسب معنای دیگری از آن هستند. این نوع رویکرد به ادبیات اقلیمی را می توان نوعی دگردیسی رمان مکتب جنوب تحت تاثیر مکاتب نو ظهور ادبی دانست. با این وجود نویسندگان کماکان از طرح داستان مناسب با حال و هوای بومی در داستان های خود بهره می گیرند با این تفاوت که با دریافت جدیدی از روایات و بازآفرینی آن ها، سعی در طرح نوعی خاص از داستان و رمان با توجه به مولفه های پست مدرن از جمله نفی کلیت و جامعیت، انکار هویت انسجام یافته فرد و اجتماع، اعلان پایان پذیرفتن و بی اعتباری ایدئولوژی، انکار حقیقت ثابت و عینی و قطع ناگهانی مفاهیم و معناهای در حال شکل گیری و.. آن دارند. ولی این مولفه ها را با شیوه خاص خود دنبال می کند. در این پژوهش نگارنده از روش تحلیلی – مقایسه ای استفاده کرده و به بررسی کاربرد درون مایه های مدرنیسم و مقایسه آنها با مکتب جنوب به داستان کولی کنار آتش منیرو روانی پور(۱۳۳۳) به عنوان یکی از نمایندگان مکتب جنوب پرداخته است. حاصل آنکه هویت بومی و جذابیت فرهنگ و آدم های ناشناخته ای که ناگهان در داستان قرار می گیرند باعث توفیق ادبیات داستانی منیرو روانی پور شده است .

کلیدواژه ها:

ادبیات اقلیمی ، پست مدرنیسم ، منیرو روانی پور ، کولی کنار آتش