بررسی مدل های تلفیقی یادگیری مبتنی بر مسئله و یادگیری عاطفی-اجتماعی در مدارس

یادگیری مبتنی بر مسئله و یادگیری عاطفی-اجتماعی دو رویکرد آموزشی هستند که هر یک به نوبه خود پتانسیل قابل توجهی برای بهبود فرایند یادگیری دانش آموزان دارند. یادگیری مبتنی بر مسئله، دانش آموزان را در مواجهه با چالش های واقعی و معنادار قرار می دهد و به آن ها فرصت می دهد تا مهارت های حل مسئله، تفکر انتقادی، و همکاری را توسعه دهند. این رویکرد به جای ارائه اطلاعات به صورت مستقیم، بر کشف و ساخت دانش توسط خود دانش آموزان تاکید دارد و آن ها را به سمت یادگیری عمیق تر سوق می دهد. در مقابل، یادگیری عاطفی-اجتماعی بر توسعه مهارت های غیرشناختی مانند خودآگاهی، خودمدیریتی، آگاهی اجتماعی، مهارت های ارتباطی و تصمیم گیری مسئولانه تمرکز دارد. این مهارت ها برای موفقیت فردی و اجتماعی دانش آموزان ضروری هستند و به آن ها کمک می کنند تا روابط مثبتی برقرار کرده، احساسات خود را مدیریت کنند، و با چالش های زندگی به طور موثرتری کنار بیایند. با وجود مزایای فراوان هر یک از این رویکردها، تلفیق آن ها می تواند اثربخشی بیشتری در پرورش دانش آموزان توانمند و متعهد داشته باشد. هدف از این مقاله مروری، بررسی مدل های تلفیقی یادگیری مبتنی بر مسئله و یادگیری عاطفی-اجتماعی در مدارس است. در این مقاله به بررسی مبانی نظری هر دو رویکرد، مزایای تلفیق آن ها، چالش های احتمالی و راهکارهای اجرایی پرداخته می شود. این تلفیق می تواند به ایجاد محیط های یادگیری پویا و حمایت کننده منجر شود که در آن دانش آموزان نه تنها دانش آکادمیک را کسب می کنند، بلکه مهارت های لازم برای تبدیل شدن به شهروندانی مسئولیت پذیر و موثر در جامعه را نیز توسعه می دهند. از طریق بررسی ادبیات موجود، تلاش بر این است که چارچوبی جامع برای درک و پیاده سازی این مدل های تلفیقی ارائه شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری مبتنی بر مسئله ، یادگیری عاطفی-اجتماعی ، مدل های تلفیقی ، مدارس ، آموزش