طراحی فضاهای آموزشی وتاثیر آن بر خلاقیت و یادگیری کودکان

طراحی فضاهای آموزشی، به عنوان یکی از عناصر بنیادین در فرآیند تعلیم و تربیت، نقش بسزایی در شکل گیری تجربه یادگیری و پرورش توانایی های ذهنی و خلاقانه کودکان دارد. محیط فیزیکی مدرسه، اعم از نور، رنگ، چیدمان کلاس، دسترسی به فضاهای باز، انعطاف پذیری مبلمان و استفاده از عناصر بصری، می تواند به صورت مستقیم یا غیرمستقیم بر سطح تمرکز، انگیزه، آرامش روانی و خلاقیت دانش آموزان تاثیر بگذارد (یزدانی، ۱۴۰۱). پژوهش ها نشان می دهند که فضاهای خشک، محدود و یکنواخت، با کاهش تحریکات ذهنی، یادگیری سطحی و وابسته به حافظه ایجاد می کنند، در حالی که فضاهای پویا، رنگی، تعاملی و انسان محور، محرک رشد خلاقیت، تفکر واگرا و درگیری فعال در فرآیند یادگیری هستند (حسن پور، ۱۳۹۹). مقاله حاضر با رویکردی میان رشته ای، به بررسی ابعاد روان شناختی، تربیتی و معماری فضاهای آموزشی پرداخته و تاثیر آن ها را بر خلاقیت و کیفیت یادگیری کودکان تحلیل می کند.

کلیدواژه ها:

طراحی فضای آموزشی ، خلاقیت ، یادگیری فعال ، معماری مدرسه ، روان شناسی محیط ، انگیزش تحصیلی ، کودک