پژوهش های نوین درآموزش های بین فرهنگی

با جهانی شدن ارتباطات، مهاجرت، گسترش فناوری های نوین و افزایش تنوع فرهنگی در جوامع، نیاز به توسعه آموزش های بین فرهنگی بیش از هر زمان دیگری احساس می شود. آموزش بین فرهنگی به عنوان رویکردی نوین، بر ایجاد درک، احترام، پذیرش تفاوت ها و گفت وگوی فرهنگی میان اقوام و ملت ها تاکید دارد. پژوهش های نوین در این حوزه نشان می دهد که نظام های آموزشی برای ایفای نقش موثر در تربیت شهروند جهانی باید به مهارت های بین فرهنگی، همدلی، حل تعارض و آگاهی فرهنگی توجه ویژه داشته باشند (شعبانی وردی، ۱۳۹۷). این نوع آموزش، به ویژه در جوامعی با تنوع قومی و مذهبی، موجب تقویت انسجام اجتماعی، کاهش تعارضات فرهنگی و افزایش سرمایه اجتماعی می شود (مطالعات بین المللی نیز نشان می دهد که تلفیق آموزش های بین فرهنگی با برنامه های درسی رسمی از طریق محتوای چندفرهنگی، تجربه های میدانی و فعالیت های تعاملی در محیط های یادگیری، می تواند در ارتقای مهارت های تفکر انتقادی، خودآگاهی فرهنگی و تحمل تفاوت ها موثر باشد . در ایران نیز اگرچه آموزش بین فرهنگی در سیاست گذاری های کلان آموزشی کمتر مورد توجه مستقیم قرار گرفته، اما پژوهش های اخیر در حوزه علوم تربیتی و مطالعات فرهنگی نشان دهنده ضرورت حرکت به سوی این الگو هستند.از مهم ترین چالش های پیش روی این نوع آموزش می توان به کمبود منابع آموزشی مناسب، ضعف در تربیت معلمان بین فرهنگی، مقاومت فرهنگی در برابر تغییر و نبود اراده سیاسی در سطح سیاست گذاری آموزشی اشاره کرد.

کلیدواژه ها:

آموزش بین فرهنگی ، پژوهش نوین ، مهارت های فرهنگی ، همدلی ، تنوع قومی ، شهروند جهانی ، برنامه درسی چندفرهنگی.