چالش های برنامه ریزی فرهنگی و گسست های نسلی

در فضاهای شهری دارای جمعیت بزرگ در ایران، طراحی و اجرای راهبردهای موثر در حوزه فرهنگ به معضلی پیچیده تبدیل گردیده است. این پژوهش با تحلیل موانع ساختاری در نظام مدیریت فرهنگی شهری، کاستی ها و چالش های پیشروی این فرآیند را مورد واکاوی قرار می دهد. یکی از چالش های محوری که در این مطالعه آشکار شده، تعارض بنیادین بین گفتمان های هویتی رسمی و الگوهای رفتاری خودجوش در بافت اجتماعی است که برنامه ریزان امور فرهنگی در حل وفصل آن ناتوان ظاهر شدهاند. از جمله دیگر موانع قابل توجه می توان به عدم درک پویایی های سیال و غیرخطی پدیده های فرهنگی توسط تصمیم گیران، همراه با شکاف عمیق ارزشی بین ساختارهای مدیریتی و الگوهای زیستی نسل های جدید اشاره نمود. این نارسایی ها موجب کاهش کارایی طرحهای فرهنگی و عجز در تامین مطالبات متنوع ساکنان شهری گردیده است. مطالعه حاضر با تبیین ریشه های این ناکارآمدی ها، چارچوبی اصلاحی برای ارتقای فرآیندهای مدیریت فرهنگی در نهادهای شهری پیشنهاد می نماید. نتایج تحقیق حاکی از آن است که تصلب فکری در لایه های تصمیم سازی، غیاب الگوی هماهنگ سیاستی و ناتوانی در بهره گیری از سرمایه های فرهنگی بومی، از عوامل کلیدی ناکامی های موجود محسوب می شوند. در بخش پایانی، پژوهش بر ضرورت گنجاندن مولفه های چندفرهنگی و پیچیدگی های جامعه شهری مدرن در طراحی برنامه های اجرایی تاکید نموده و مجموعه پیشنهادهای کاربردی شامل ایجاد مکانیزم های گفتگوی بین نسلی، استفاده از روش های مشارکتی در طراحی برنامه ها و استقرار سیستم پایش پویای اثرات فرهنگی ارائه می کند. این راهبردها با هدف ایجاد انعطاف پذیری در مواجهه با تحولات سریع فرهنگی و افزایش پاسخ دهی نهادهای مدیریتی به نیازهای متغیر شهروندان طراحی شده اند.

کلیدواژه ها:

گسست نسلی ، تفاوت نسل ها ، برنامه ریزی فرهنگی ، معضلات فرهنگی