حفاظت از ساختمان های تاریخی از منظر حقوق بین المللی و محلی با تاکید بر خانه های تاریخی شهر تبریز

بناهای تاریخی، نه تنها به دلیل ویژگی های زیبایی شناختی خود، بلکه به عنوان حافظان ارزش های فرهنگی و معنوی، شایسته حفاظت هستند. این موضوع اکنون توسط چندین کنوانسیون حقوق بین الملل به رسمیت شناخته شده است. با این وجود، تدوین مقرراتی که حفاظت، ترویج و ارزش گذاری را با سرمایه گذاری های اقتصادی و استراتژی های بازار و با زندگی شهری روزمره ترکیب کند، دشوار است. در این تحقیق ضوابط و قوانین میراث فرهنگی و تاریخی اتخاذ شده توسط مهم ترین اسناد حقوقی بین المللی(یونسکو) به اختصار بررسی شد همچنین در این پژوهش به بررسی اجمالی عملیات اجرایی که برای حفاظت، مرمت و نگهداری برخی خانه های تاریخی شهر تبریز، طبق ضوابط حفاظت و احیای بافت تاریخی شهر انجام گرفته پرداخته شد. از این منظر، حفاظت از بناهای تاریخی را می توان به حق دسترسی و بهره مندی از میراث فرهنگی مرتبط دانست: حقی ویژه انسانی که در حقوق بین الملل به رسمیت شناخته شده است. مسئله مورد بحث این است که چگونه می توان همزمان با اصول و قوانین حقوق بین الملل مطابقت داشت و در عین حال به نیازهای زندگی و اقتصاد مدرن پاسخ داد. این مقاله، قوانین و اصولی از حقوق بین الملل را که از اهمیت حقوقی برخوردار شده اند و می توانند ابزارهای موثری را برای دولت ها و ادارات محلی برای اجرای و تحقق سیاست های حفاظت گرایانه برای بناهای تاریخی ارائه دهند، شناسایی می کند

کلیدواژه ها:

بناهای تاریخی ، خانه های تاریخی ، حفاظت ، میراث فرهنگی ، میراث معماری ، حفاظت یکپارچه از میراث ، توصیه نامه های یونسکو ، شورای اروپا ، کنوانسیون فارو ، تبریز