ارتباط نگرش به ابعاد سالمندی و تعیین نقش پیش بینی کنندگی آن بر سلامت عمومی سالمندان

مقدمه: نوع نگرش به سالمندی از جمله مولفه های تاثیر گذار بر سلامت عمومی سالمندان است. به صورتی که اولین گام برای مشخص کردن نوع اقدامات و امکانات مورد نیازسالمندان، پی بردن به نوع نگرش فرد به هر یک از ابعاد سالمندی و تاثیر آن برسلامت عمومی سالمندان است. هدف از انجام این مطالعه بررسی ارتباط نگرش به ابعاد سالمندی و تعیین نقش پیش بینی کنندگی آن بر سلامت عمومی سالمندان بود مواد و روش کار: مطالعه حاضر توصیفی تحلیلی، از نوع همبستگی بود، جامعه آماری در آن ۱۵۶ نفر از سالمندان مراجعه کننده به ۶ مرکز جامع سلامت شهرستان سبزوار در بازه زمانی ۶ ماهه بودند که به روش تصادفی خوشه ای یک مرحله ای انتخاب شدند. اطلاعات با استفاده از پرسشنامه های سنجش نگرش به سالمندی و پرسشنامه سلامت عمومی سالمندان جمع آوری شده، و با نرم افزار ۱۲Stata  و استفاده از آزمون آماری رگرسیون خطی چند گانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت یافته ها: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که میانگین (انحراف معیار) نمره نگرش به سالمندی و سلامت عمومی به ترتیب ۰/۵۱± ۷۸/۰۷ ، ۰/۷۱ ±۲۰/۱۸ است. بر اساس تحلیل های انجام شده در این مطالعه بین بعد جسمانی، بعد روحی روانی و بعد مشکلات روانی اجتماعی سالمندی با سلامت عمومی ارتباط معنی دار مشاهده شد. نتیجه گیری: بر اساس نتایج مطالعه حاضر می توان چنین استنباط کرد که با ایجاد و یا ارتقای انگیزه در سالمندان در جهت داشتن نگرش مثبت به ابعاد جسمانی، روحی، روانی و روانی- اجتماعی سالمندی می تواند سالمندان را در جهت ارتقای کیفیت زندگی پویاتر نموده و سطح سلامت عمومی آنها را افزایش داد.

کلیدواژه ها:

General health ، attitudes to aging ، elderly ، سلامت عمومی ، نگرش به سالمندی ، سالمندی