واکاوی روش های ایجاد محیط های آموزشی فراگیر

ایجاد محیط های آموزشی فراگیر، رویکردی محوری است؛ که با هدف تضمین این امر صورت می گیرد و در آن، همه دانش آموزان صرف نظر از هر گونه پیشینه و توانایی بتوانند به طور کامل در فرایند یادگیری مشارکت کنند؛ تا آموزش ها، مداخلات و حمایت های لازم آموزشی و پرورشی را دریافت نمایند. این مفهوم، با توجه به درک جوامع از تنوع و برابری در آموزش، به طور فزاینده ای اهمیت یافته است. این پژوهش با هدف بررسی روش های آموزشی فراگیر (به ویژه آموزش مناسب برای دانش آموزان با نیازهای ویژه)، ضمن واکاوی چالش ها و فرصت های موجود در ایجاد محیط های آموزشی فراگیر و بیان مثال هایی از برنامه های موفق در این زمینه، در مطالعه ای مروری به روش نظام مند، با تمرکز بر پرسش اولیه تحقیق و اتخاذ فرضیه میتنی بر اطلاعات زمینه ای و مقایسه راهکارها و روش ها و تفسیر نتایج به دست آمده با استنادهای دقیق و ارائه پاسخ و نتیجه نهایی از میان تحقیقات و مطالعات پیشین، به دنبال پاسخی بر این پرسش است که آموزش فراگیر چیست؟ استفاده از فناوری برای ایجاد محیط آموزشی فراگیر چگونه است؟ چگونه محیط های آموزشی فراگیر می تواند برای همه مفید باشد؟ یافته ها حاکی از آن است که یک آموزش فراگیر موفق اساسا از طریق پذیرش، درک و توجه به تفاوت ها و تنوع دانش آموزان مشتمل بر آموزش مهارت های جسمی، شناختی، تحصیلی، اجتماعی و عاطفی اتفاق می افتد؛ حال آن که اصل حرکت این است که همه فراگیران احساس کنند از آن ها حمایت می شود، به چالش کشیده می شوند و در تلاش های شان مورد تشویق قرار می گیرند. به نظر می رسد برای تحقق موفقیت آمیز آموزش فراگیر، توجه به عوامل تاثیرگذار بر نگرش و آماده سازی حرفه ای معلمان، مدارس، دانش آموزان و تعیین نحوه شمول فراگیران، کاربست و اجرای روش ها و راهکارهای ایجاد محیط های آموزشی فراگیر بر کیفیت آموزش و یادگیری دانش آموزان موثر است.

کلیدواژه ها:

آموزش فراگیر ، فناوری و تکنولوژی ، آموزش برای همه ، محیط های آموزشی فراگیر .