تربیت راهبران آموزشی مدارس با رویکرد مربیگری؛اقدامی در راستای توانمندسازی مدیران

در دنیای امروز، نقش راهبران آموزشی به عنوان افراد کلیدی در جهت دهی به محیط های آموزشی و ارتقاء کیفیت یادگیری، اهمیت ویژه ای دارد. این مقاله به بررسی فرآیند تربیت راهبران آموزشی مدارس با تمرکز بر رویکرد مربیگری می پردازد که به توانمندسازی و توسعه حرفه ای مدیران و معلمان منجر می شود. ابتدا مفاهیم کلیدی از جمله راهبری آموزشی، مربیگری و ارتباط آن ها با بهبود عملکرد مدرسه و دانش آموزان تعریف شده است. سپس، به مرور پیشینه تحقیق و مدل های موجود در زمینه مربیگری آموزشی پرداخته شده تا شکاف های پژوهشی شناسایی شوند.مقاله بر پایه چارچوب نظری مرتبط با نظریه های آموزشی و مدیریتی، مدلی مفهومی را ارائه می کند که به توضیح ارتباط بین مربیگری و تربیت راهبران آموزشی می پردازد. روش شناسی پژوهش شامل جمع آوری داده ها از طریق مصاحبه های عمیق و تحلیل محتوای کیفی است و جامعه آماری شامل مدیران، راهبران آموزشی و مربیان مدارس است. یافته های پژوهش نشان دهنده تاثیر مثبت مربیگری بر توسعه مهارت های حرفه ای و شایستگی های ارتباطی راهبران آموزشی است.در بخش بحث، نتایج با مطالعات قبلی مقایسه شده و پیشنهادات عملی برای تربیت بهتر راهبران آموزشی و اجرای مدل های مربیگری در مدارس ارائه گردیده است. مقاله با توصیه هایی برای سیاست گذاران آموزشی، مدارس و پژوهشگران پایان یافته که می تواند به بهبود سیستم های آموزشی کمک کند. در نهایت، محدودیت های پژوهش و مسیرهای پیشنهادی برای تحقیقات آینده نیز مورد توجه قرار گرفته اند