توسعه دریامحور در سایه اسناد فرادست

سنجش های تاریخی طی ۲۷۰۰ سال اخیر نشان داده است تنها در حکمرانی های قوی و مقتدر، توسعه روابط اقتصادی و سیاسی و حمایت از تمامیت ارضی از طریق دریاهای کشور صورت گرفته است و تجاوزهای تخریب گرایانه در طول تاریخ سبب شد ضمن از بین رفتن برخی زیرساخت های دریاپایه در سواحل، تحت تاثیر سندروم ترس از حاشیه، دریاها و سواحل از توجه لازم و کافی برنامه ریزان باز بمانند. با این وجود پس از انقلاب اسلامی و به ویژه از برنامه سوم توسعه، توجه به ظرفیت های اقتصادی، نظامی و محیط زیستی سواحل و دریاها آغاز شد. طرح های مدیریت یکپارچه مناطق ساحلی کشور هم پیشرانی قوی و موثر در تامین اطلاعات مکانی مناطق ساحلی و دریایی بوده است و بیش از ۲۰ سند فرادست و احکام متعدد حاکمیتی، به ویژه سیاست های توسعه دریا محور (ابلاغیه مقام معظم رهبری) و ظرفیتی که در برنامه هفتم توسعه ایجاد شده است، ابزار لازم برای اجرای برنامه یکپارچه و هماهنگ توسعه دریامحور را فراهم نموده است و دوره ای که درآن به سر می بریم، بهترین زمان برای توسعه دریامحور در کشور است. امروز توسعه دریامحور، نشانه ای از اقتدار ملی و قدرت منطقه ای است که نباید از آن غفلت کرد. دریا بخشی از سرزمین است و در برنامه ریزی یکپارچه سرزمین (خشکی و دریا) پیش از هر گونه اقدام اجرایی، لازم است برنامه ریزی در ۶ حوزه، حساسیت سنجی، ظرفیت سنجی، سازگارسازی، پیامدسنجی، بازسازی و احیا و  مشارکت سازی صورت گیرد.

کلیدواژه ها:

اقتصاد آبی ، سندروم ترس از حاشیه ، مدیریت یکپارچه منطقه ساحلی ، اسناد فرادست ، دریاهای ایران