رابطه الگوهای ارتباطی خانواده با هم وابستگی و تمایزیافتگی خود در زنان متاهل تهران با نقش میانجی بلوغ عاطفی

هدف: هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی رابطه الگوهای ارتباطی خانواده با هم وابستگی و تمایزیافتگی خود در زنان متاهل متاهل ۲۵ تا ۴۵ ساله در تهران با نقش میانجی بلوغ عاطفی است. روش: پژوهش حاضر در زمره ی تحقیقات توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه زنان متاهل بین بازه ی سنی ۲۵ تا ۴۵ سال ساکن در استان تهران است. نمونه آماری این پژوهش با استفاده از فرمول کوکران ۲۱۷ نفر در نظر گرفته شد. جهت گردآوری اطلاعات در پژوهش حاضر از پرسشنامه های هم وابستگی هالیوک (دیر و رابرتز ، ۲۰۰۰)، تمایز یافتگی خود (ثنایی، ۱۳۸۷، اسکیان ۱۳۸۴)، بلوغ عاطفی سینگ و بهارگاوا (۱۹۹۰) و الگوهای ارتباطی خانواده کورنر و فیتزپاتریک (۲۰۰۲) استفاده شد. یافته ها: نتایج حاصل از برآورد مدل پژوهش نشان داد میان الگوی گفت و شنود با تمایزیافتگی با ضریب تاثیر ۰. ۱۷ (۰. ۰۱p >) بصورت مثبت و میان الگوی گفت و شنود با هم وابستگی با ضریب تاثیر ۰. ۱۱- (۰. ۰۱p >) از طریق بلوغ عاطفی بصورت منفی رابطه وجود دارد. الگوی هم نوایی و هم وابستگی با ضریب تاثیر ۰. ۲۹ (۰. ۰۱p >) رابطه مثبت دارد. الگوهای ارتباطی خانواده با تمایزیافتگی خود در زنان متاهل ۲۵ تا ۴۵ ساله ساکن شهر تهران رابطه ندارد. بلوغ عاطفی و هم وابستگی با ضریب تاثیر ۰. ۲- (۰. ۰۱p >) رابطه منفی دارد. بلوغ عاطفی و تمایزیافتگی با ضریب تاثیر ۰. ۳۳ (۰. ۰۱p >) رابطه مثبت دارد. نتیجه گیری: بنابراین می توان نتیجه گرفت که با اصلاح الگوهای ارتباطی خانواده و افزایش بلوغ عاطفی می توان هم وابستگی را در زنان متاهل کاهش و تمایزیافتگی را افزایش داد.

کلیدواژه ها:

الگوهای ارتباطی خانواده ، هم وابستگی ، تمایزیافتگی خود ، بلوغ عاطفی.