نقش مهارت های اجتماعی در عملکرد تحصیلی: بررسی روانشناختی

از وظایف اصلی نظام های آموزشی در هر کشور انتقال میراث فرهنگی جامعه، پرورش استعداد های دانش آموختگان و آماده کردن آنان برای شرکت فعال در جامعه است. بنابراین آموزش افراد به منظور تصدی امور مختلف ضروری می نماید و مساله موفقیت یا عدم موفقیت در امر تحصیل از مهمترین دغدغه های هر نظام آموزشی در تمامی جوامع است. موفقیت و عملکرد تحصیلی دانشجویان هر جامعه نشان دهنده موفقیت نظام آموزشی در زمینه هدف یابی و توجه به رفع نیاز های فردی است. بنابراین نظام آموزشی را زمانی می توان کار آمد و موفق دانست که عملکرد تحصیلی دانش آموزان آن در مقاطع مختلف بیشترین و بالاترین رقم را داشته باشد. امروزه پژوهشگران بر ضرورت توجه به پیش بینی کننده های موفقیت تحصیلی تاکیدی خاص دارند، آن چنان که در سه دهه اخیر، مطالعه عوامل موثر بر عملکرد تحصیلی بیش از پیش مورد توجه نظام های آموزشی قرار گرفته است (باتلر و وینه، ۱۹۹۵). هلر و ویک (۲۰۰۰) عقیده دارند پیش بینی دقیق از عملکرد تحصیلی، تنها بر پایه ظرفیت هایی که به وسیله آزمون های هوش سنجیده می شوند، صورت نمی گیرد، بلکه باید اطلاعاتی در خصوص ویژگی های شخصیتی، انگیزشی، عاطفی و شناختی که نقش میانجی بین توانایی ها و پیشرفت در حیطه ای ویژه ایفا می کنند در اختیار داشت. در این راستا با توجه به ارتباط شناخت، انگیزش، عاطفه در رفتار انسان، متغیر های متعددی به منظور تبیین عملکرد تحصیلی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در حوزه های متفاوت درسی شکل گرفته و به آزمایش گذاشته شده اند (ولترز، پینتریچ، کاربینک ۲۰۰۳). داشتن مهارت های اجتماعی از ضرورت های اساسی زندگی امروز است. این ضرورت بویژه برای سنین نوجوانی و جوانی که افراد را در رویارویی با موقعیت های متعدد قرار میدهد، بیشتر ملموس میباشد. در این رابطه، نقش مدرسه و معلمان از اهمیت بسزایی برخوردار است. بر این اساس، با توجه به اهمیت یادگیری مهارت های اجتماعی در سا ل های حساس رشد، لازم است ارزیابی اولیهای مبنی بر میزان یاددهی این مهارت ها از سوی دبیران صورت گیرد (فتحی و همکاران، ۱۳۸۴).