مقایسه هم انقباضی عضلانی حین تکنیک های تمرین عملکردی در دو سطح سخت و نرم در ورزشکاران دارای سابقه آسیب رباط صلیبی قدامی

مقدمه: تفاوت سطوح مواد ممکن است بر عملکرد ورزشی و فعالیت عضلانی تاثیر داشته باشد و عواملی مانند نرمی، بازگشت، بالشتک و جذب نیرو بر وظایف حرکتی موثر باشد هدف از مطالعه حاضر مقایسه هم انقباضی عضلات موثر در آسیب رباط صلیبی قدامی حین دو تمرین عملکردی بر روی سطوح سخت و نرم بود. روش کار: ۲۹ نفر مرد ورزشکار دانشگاهی با میانگین قد ۳/۵۴±۱۷۱/۳ سانتی متر، وزن ۲/۵±۷۵/۴ کیلوگرم و سن ۲/۲۶±۲۴/۴۷ سال برای شرکت در مطالعه به صورت در دسترس و هدفمند /انتخاب شدند. تمرینات عملکردی شامل پرش جمع و پرش اسکات و دو سطح نرم (تاتامی) و سخت (زمین) برای انجام تمرین در نظر گرفته شد. فعالیت الکترومایوگرافی عضلات راست رانی، پهن داخلی، پهن خارجی، نیم وتری و نیم غشایی طی تمرینات در دو مرحله یک بار در سطح نرم و یک بار در سطح سخت ثبت شد. برای نرمال بودن توزیع داده ها از آزمون شاپیر-ویلک و برای مقایسه فعالیت الکترومایوگرافی در دو سطح سخت و نرم از آزمون آنالیز واریانس دو سویه با اندازه گیری تکراری در سطح معنی داری ۰/۰۵ = α استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد اثر اصلی سطح بر هم انقباضی داخلی-خارجی(۰/۰۰۰=p) و بر هم انقباضی جهت دار فلکسوری-اکستنسوری (۰/۰۰۰=p) معنی دار و بر هم انقباضی عمومی معنی دار نبود (۰/۹۵۵=p). اثر اصلی تمرین بر هم انقباضی داخلی- خارجی (۰/۰۰۸=p) و بر هم انقباضی فلکسوری- اکستانسوری (۰/۰۱۳=p) و بر هم انقباضی عمومی (۰/۰۳۱=p) معنی دار بود. اثر تعاملی فقط در هم انقباضی عمومی معنی دار بود (۰/۰۲۵=p). نتیجه گیری: نتایج نشان داد سطح سخت و پرش اسکات در مقایسه با پرش جمع و سطح نرم در برنامه های تمرینی پیشگیری از آسیب لیگامنت صلیبی قدامی موثر تر واقع شد. با توجه به یافته های مطالعه حاضر تمرین پرش جمع  منجر به هم انقباضی بیشتر فلکسوری شده و می تواند یک ریسک فاکتور آسیب زای آسیب لیگامنت صلیبی قدامی باشد.

کلیدواژه ها:

Co-Contraction ، Knee ، Functional Exercises ، Anterior Cruciate Ligament ، هم انقباضی ، زانو ، تمرینات عملکردی ، لیگامان صلیبی قدامی