پژواک های مدرنیستی: نقش سنت، زبان و اسطوره در آثار الیوت، شاملو و سهراب سپهری

مقاله حاضر سعی دارد تاثیر شعر نوگرای تی.اس.الیوت را بر آثار احمد شاملو و سهراب سپهری بررسی کند. تمرکز اصلی مقاله بر چگونگی مواجهه این دو شاعر ایرانی با مفاهیمی همچون «سنت»، «زبان» و «اسطوره» در نوشتارهایشان است؛ مفاهیمی که از دیدگاه های انتقادی الیوت الهام گرفته اند. مقاله با نگاهی اجمالی به جایگاه الیوت در مقام چهره ای برجسته در ادبیات قرن بیستم آغاز می شود و نشان می دهد که مضامین و شگردهای مدرنیستی او برای شاعران ایرانی که در حال عبور از تحولات فرهنگی خود بودند، الهام بخش بوده است. سپس با رجوع به منابع انتقادی مرتبط، چارچوبی نظری برای درک ارتباط میان الیوت، شاملو و سپهری و سنت شعری مدرنیستی ترسیم می شود. در بخش اصلی، مقاله به تحلیل این موضوع می پردازد که چگونه شاملو و سپهری در سایه نوآوری های الیوت، کوشیدند با زبان و بیان تازه ای به بازخوانی شعر کلاسیک فارسی بپردازند. آنان با بهره گیری از شگردهایی چون آشنایی زدایی و روش اسطوره ای، ساختارهای پیشین را به چالش کشیده و هم زمان از میراث ادبی غنی خود الهام گرفته اند.

کلیدواژه ها:

ادبیات تطبیقی ، آشنایی زدایی ، تاثیرپذیری ، میراث ادبی ، شعر مدرن ، بیان شاعرانه