کاربرد سنسورهای بیومتریک در اندازه گیری سطح تمرکز دانش آموزان در کلاس های هوشمند

تمرکز دانش آموز یکی از عوامل کلیدی و حیاتی در فرایند یادگیری و موفقیت تحصیلی است. در محیط های آموزشی سنتی، ارزیابی سطح تمرکز اغلب بر مشاهدات ذهنی معلم یا نتایج آزمون ها متکی است که ممکن است دقت کافی را نداشته باشد. با ظهور کلاس های درس هوشمند و پیشرفت های چشمگیر در حوزه فناوری، به ویژه سنسورهای بیومتریک، امکان اندازه گیری عینی تر و لحظه ای تر حالت های شناختی و عاطفی دانش آموزان، از جمله سطح تمرکز، فراهم شده است. این مقاله به بررسی کاربردهای بالقوه سنسورهای بیومتریک مانند الکتروانسفالوگرافی (EEG)، ردیابی چشم (Eye Tracking)، فعالیت الکترودرمال (EDA)، و اندازه گیری ضربان قلب در محیط کلاس های هوشمند برای پایش و ارزیابی تمرکز دانش آموزان می پردازد. ضمن معرفی انواع سنسورها و نحوه عملکرد آن ها، فرصت هایی که این فناوری برای شخصی سازی یادگیری، ارائه بازخورد موثر به معلمان و دانش آموزان، و بهبود کلی فرایند آموزش ایجاد می کند، مورد بحث قرار می گیرد. علاوه بر این، چالش های فنی، اخلاقی (مانند حفظ حریم خصوصی و امنیت داده ها)، اجرایی، و تربیتی پیش روی پیاده سازی این سیستم ها در مدارس، به ویژه با نگاهی به بافتار نظام آموزشی ایران، بررسی می شود. در نهایت، چشم انداز آینده پژوهش و کاربرد این فناوری در محیط های آموزشی هوشمند ایران، با تاکید بر لزوم رویکردی جامع و اخلاق مدار، ترسیم خواهد شد. این مقاله با استفاده از منابع علمی داخلی و بین المللی، تصویری کلی از وضعیت کنونی و پتانسیل های آتی این حوزه ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: سنسورهای بیومتریک ، تمرکز دانش آموز ، کلاس درس هوشمند ، فناوری آموزشی ، یادگیری شخصی سازی شده ، حریم خصوصی ، ایران.