پیوستگی آگاهی و مدل امتدادی تجربه های زمانی

این مقاله به بررسی مفهوم پیوستگی آگاهی می پردازد و بین سه جنبه آگاهی: حالت، محتوا و جریان آگاهی تمایز قائل می شود. دو مفهوم اصلی پیوستگی مورد بحث قرار می گیرند: پیوستگی معتدل که مقتضی عدم شکاف در جریان آگاهی است، و پیوستگی قوی، که مقتضی یک پیوند پدیداری بین هر گام تجربی است. در این مقاله بحث می شود که به دلیل محدودیت های درون نگری و شواهدی مانند سرکوب چشم پرشی، که در آن پردازش بصری در طول حرکات سریع چشم سرکوب می شود، پیوستگی قوی اثبات نمی شود. سپس به منظور مقایسه مدل های تجربه های زمانی در تبیین پیوستگی جریان آگاهی، به اجمال مسئله تجربه های زمانی را بررسی می کنیم؛ تجربه ادراکی مستقیم و بی واسطه ما از ویژگی ها و روابط زمانا ممتد. دو مدل متضاد ارائه می شود: مدل نمای لحظه ای نشان می دهد که ما جهان را در نماهای لحظه ای ایستا تجربه می کنیم و بعدا توالی و ترتیب را استنتاج می کنیم، در حالی که مدل های حال ظاهری مدعی تجربه ای مستقیم از محتواهای زمانا ممتد هستند. سپس بر آموزه حال ظاهری متمرکز می شویم، بازه زمانی کوتاه مدتی که می توانیم رویدادهای غیره همزمان را یکپارچه درک کنیم. دو مدل ساختار آن را توضیح می دهند: مدل نگهداشتی که طبق آن، محتوای زمانا ممتد توسط یک تجربه کوتاه مدت بازنمایی می شود، در حالی که مدل امتدادی پیشنهاد می کند که ساختار زمانی محتوا با ساختار زمانی خود تجربه تطابق دارد. به نظر Dainton ، مدل همپوشانی به طور موثر پیوستگی درک شده جریان آگاهی را بر اساس هم آگاهی و همپوشانی اجزای تجربی توضیح می دهد. استدلال می شود که مدل او به اشتباه پیوستگی قوی را مسلم فرض کرده است و حتی اگر مفروض او در محل خود باشد، نتیجه ای که می گیرد بحث انگیز است. در نهایت، صرفا از منظر پیوستگی آگاهی، مدل های تجربه های زمانی در تبیین آن هم ترازند.

کلیدواژه ها:

Continuity of consciousness ، Temporal experience ، Specious present ، Extensional model ، پیوستگی آگاهی ، تجربه زمانی ، حال ظاهری ، مدل امتدادی