بررسی برخی از طرحهای دوره تیموری و ارتباط خاور دور با این طرحها

دوره تیموری (قرن ۱۴ تا۱۶ میلادی) یکی از دوره های شکوفایی هنر و معماری در تاریخ ایران و آسیای مرکزی به شمار می رود. این دوره به دلیل تحولات سیاسی، اقتصادی و فرهنگی، زمینه های مناسب برای ظهور سبک های جدید هنری و معماری فراهم کرد. در واقع معماری تیموری، یکی از دوره های طلایی هنر و معماری در تاریخ ایران است که به قرن های ۱۴ تا۱۶ میلادی مربوط می شود. این سبک معماری تحت تاثیر فرهنگ و هنر اسلامی و همچنین عناصر بومی شکل گرفت و ویژگی های خاصی را به خود اختصاص داد. بناهای معروفی همچون مسجد جامع سمرقند و مقبره ی غازان خان در تبریز، از نمونه های این سبک معماری هستند که با کاشی های سنتی تزئین شده اند. در معماری دوره تیموریان، معماری از نظر عظمت و غنای تزئینات به شکوفایی کم سابقه ای دست یافت که در بناهایی چون مدرسه غیاثیه خرگرد، مدرسه دودر، مسجد گوهرشاد و بیبی خانم قابل مشاهده هستند. معماران نقاط مختلف ایران در شکل گیری معماری تیموری نقش داشته اند، چرا که تیمور پس از فتوحات خود، شهر سمرقند را به پایتختی انتخاب کرده و برای آبادانی آن، معماران و هنرمندان را به آنجا دعوت کرد. در این مقاله، به بررسی ویژگی ها و طرح های معماری این دوره و ارتباط خاور دور با این طرح ها پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

دوره تیموری ، طرحهای معماری ، خاور دور ، بناها ، تزئینات هنری