بازشناسی تربیت فطری در سیره نبوی

امام علی (ع) درباره فلسفه رسالت انبیا می فرمایند: «(خداوند) رسولان خود را در میان آنان برانگیخت و پیامبران را سوی ایشان فرستاد تا آن ها را خواهند الهی فطرت شان یادآور شده و نعمت فراموش شده را به یادشان آورند و با رساندن پیام الهی حجت را بر آنها تمام کنند و نشانه های قدرت (خدا) را به آنها نشان دهند. شناسایی و پرورش فطرت یکی از مبانی انسان شناسی اسلامی است. در حالی که فطرت بنابر آیات مصرح قرآن، همه انسان ها مشترک و فطریات قابل پرورش می باشد. فطریات در همه افراد پیش ساخته شده، هرچند کیفیت آنها در نظر شدت و ضعف متفاوت است و اینکه در عرصه های تاریخی کیفیت خاصی در برخی اقتضای دیگر داشته باشند. این فطرت که خداوند همه انسان ها را بر آن آفریده، کوکوگی در آفرینش الهی است. اما نیاز به تعلیم ندارد، لکن به یادآورن، تقویت و جهت دادن آنها با توجه به ضروریات زمان نیازمند توجه و تربیت است. ظهور آن در نتیجه چالش های معاصر مانند عدم بهره مندی و معقول ماندن از مسئله فطرت و کم توجهی به بروز و ظهور آن در منابع موجود آموزشی و اسلامی استخراج شده، فطریات و پرورش آنها ضمن بررسی تعاریف مرتبط با فطرت، با توجه به سیره پیامبر اکرم (ص) در جهت گیری خاص حقیقت جویی، توجه به خبر اخلاقی، زیبایی دوستی ابداع و پرستش فطری است که در دنیای معاصر نیازمند واکاوی و بازنگری است. پژوهش حاضر در راستای بازشناسی تربیت فطری در سیره نبوی از روش تحقیق توصیفی استفاده شده است.

کلیدواژه ها:

فطرت ، تربیت فطری ، سیره نبوی