جامعه آرمانی معلولان با تاسی از معارف نبوی

معلولیت، اتفاقی است که در هر لحظه امکان وقوع آن برای هر فردی ممکن است. بزرگترین اقلیت کشور، جامعه معلولان است. از دیدگاه توانبخشی معلولیت ها به سه دسته روانی، حسی و جسمی تقسیم می شود. معلولیت جسمی، به چهار دسته معلولیت حرکتی، اعضایی، حسی و سالمندی تقسیم می شود. سازمان جهانی بهداشت ناتوانی را با محدودیت های فعالیت و محدودیت های جهانی مشارکت می کند. راهبط عظیمی از آسیب ها، محدودیت های فعالیت با معلولیت مرتبط است. جایگاه آرمانی این نظر به یک پیش فرضی است که حداکثر شرایط باستی تامین گردد. هدف از این پژوهش بررسی جامعه آرمانی معلولان با تاسی از معارف نبوی است. روش این پژوهش به صورت اسنادی و استفاده از منابع مربوطه است. پژوهش نشان می دهد که سازوکار رسیدگی به امور معلولان در تعالیم اسلامی به دستگیری ایشان به کرات باد انگیزه روح و اعتقادات خودمی معنی می شود، به جسم خویش نزدیکی باستی به ضرورت و واضحات اسلام داشته باشد. انسان با افکار روح و اعتقادات خودمی معنی می شود، به جسم خویش مراتب وجود است و در مقابل روح حقیقت روح ناپذیر است. جسم فقط مرحله ای از ظهور روح انسانی است. به قول بزرگان فلسفه و عرفان اسلامی جسم کمال اول طبیعی است که روح به کمال می رساند. اینکه جامعه معلولیت را ناتوانی می بینند رشته ای به جهت درک ناقصی است که نسبت به شناخت از خود دارند. نتیجه این پژوهش نشان می دهد بهترین الگوی

کلیدواژه ها:

معلولیت ، جامعه آرمانی ، معارف نبوی ، توانبخشی ، محدودیت های فعالیت ، تعالیم اسلامی