بررسی مرجعیت قرآن در اعتبارسنجی سنت برای استنباط فقهی

مرجعیت یک منبع معرفتی در فقه، به معنای نوعی تاثیرگذاری اصلی آن منبع در استنباط فقهی است. استنباط حکم شرعی دارای چند منبع معرفتی، یعنی قرآن، سنت و عقل است؛ آیا قرآن علاوه بر این که مرجعیت علمی در فقه دارد بر منبع سنت نیز مرجعیت دارد؟ موضوع این نوشتار بررسی مرجعیت قرآن بر سنت در استنباط فقهی است. پیش فرض بحث آن است که قرآن مرجع انحصاری در استنباط نیست و سنت نیز در استنباط فقهی مرجعیت دارد. قرآن و سنت هر دو در دلالت و رساندن معنای خود استقلال دارند.در مقاله حاضر، مرجعیت قرآن بر سنت در استنباط فقهی بر اساس فرایند سه مرحله ای تمسک به روایات، یعنی: اعتبار، دلالت، و جهت صدور بررسی شده است. . بر اساس داده های این مقاله، که به روش تحلیلی انجام شده است، قرآن مرجعیت بر سنت در اعتبار سند دارد، که می توان نام آن را مرجعیت مطلق گذاشت؛ هر یک از قرآن و سنت نوعی مرجعیت بر دیگری در دلالت دارند، که می توان آن را مرجعیت نسبی خواند؛ هر یک از قرآن و سنت می تواند قرینه در تشخیص جهت صدور دیگری باشد اما این قرینیت تاثیرگذاری اصلی نیست و قرائن مهم تر دیگری در این باره وجود دارد. بنابراین، نمی توان نام مرجعیت بر آن گذاشت.

کلیدواژه ها:

مرجعیت علمی ، قرآن ، سنت ، فقه