بررسی فاکتور آموزش توانمندسازی روانشناختی بر خلاقیت هیجانی و خلاقیت شناختی دانش آموزان

خلاقیت شناختی را پژوهشگران و نظریه پردازان از دیدگاه های متفاوتی بررسی و تعریف کرده اند. ابعاد متفاوت سیالی، انعطاف پذیری، بسط، اصالت و پیچیدگی تفکر از شاخص ها و ملاک های خلاقیت شناختی است که در مدل های مختلف به آنها توجه شده است. پژوهش روی خلاقیت اغلب به عنوان یک مسئله هوشمندانه به نظر می رسد، که روی حوزه ی شناختی تمرکز دارد. آوریل و همکارانش ایده ی ابراز خلاقیت را به حوزه ی هیجانات گسترش دادند و اظهار داشتند که مردم در تواناییشان برای تجربه و بیان هیجانات به صورت خلاقانه متفاوتند. آوریل اصطلاح «خلاقیت هیجانی» را پایه گذاری کرد. توانمندسازی افراد به معنی تشویق افراد برای مشارکت بیشتر در تصمیم گیری هایی است که بر فعالیت آنها موثر است؛ یعنی فضایی برای افراد فراهم شود تا بتوانند ایده های خوبی را بیافرینند و آنها را به عمل تبدیل کنند. به عقیده توماس و ولتهوس (۱۹۹۰) توانمندسازی روانشناختی، فرآیند افزایش انگیزه درونی انجام وظایف واگذار شده است و در مجموعه ای از ویژگی های شناختی زیر متجلی می شود: معنی داری، حق انتخاب، شایستگی و موثر بودن. اصطلاح توانمندسازی در اواسط دهه ی ۱۹۷۰ در آموزش و پرورش مورد بحث قرار گرفت که بر معانی مانند: کنترل بر سرنوشت، افزایش دانش، مشارکت در تصمیم گیری، قادر ساختن دیگران، فراهم کردن منابع، مسئولیت پذیری، شان و احترام دلالت می کرد. این معانی توانمندسازی به طور ویژه بر رفاه انسان تمرکز می کنند. بیشترین کمک این ادبیات بر توانمندسازی معلمان و دانش آموزان بوده است. مثلا دانش آموزان (مخصوصا دانش آموزان متوسط و آنهایی که ناتوانایی های یادگیری دارند) نقش فعال تری در فرآیند آموزش و پرورش داشته باشند. اصطلاح توانمندسازی متکی بر اصولی است که افراد می توانند بر زندگیشان کنترل بیشتری داشته باشند، اتکایشان را به متخصصان کاهش دهند و به نفع سلامت خودشان عمل کنند.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی ، خلاقیت شناختی ، شایستگی ، سلامت روان ، جامعه.