جایگاه پرداختن به تربیت دینی در برنامه درسی در اسناد بالادستی نظام آموزشی

این مقاله به بررسی جایگاه و اهمیت تربیت دینی در برنامه درسی دوره متوسطه بر اساس اسناد بالادستی نظام آموزشی ایران می پردازد. هدف اصلی، تحلیل چالش ها و فرصت های اجرایی برنامه درسی تربیت دینی و تبیین نقش آن در شکل دهی ابعاد فکری، اخلاقی و معنوی دانش آموزان است. در این راستا، ابتدا به اهمیت بنیادین تربیت دینی در نظام آموزشی جمهوری اسلامی ایران اشاره می شود و نقش بی بدیل آن در پرورش انسان هایی در تراز جامعه اسلامی مورد تاکید قرار می گیرد. تربیت دینی نه تنها به عنوان یک درس مجزا، بلکه به مثابه روحی جاری در کالبد کل برنامه درسی و فضای مدرسه مطرح می شود. مطالعه حاضر نشان می دهد که تربیت اسلامی به عنوان یک نظام تربیتی چندبعدی، فراتر از صرف انتقال دانش دینی، در پرورش ارزش ها، اخلاق و مهارت های زندگی نقش موثری دارد. این نظام تربیتی، با تکیه بر مبانی قرآنی و روایی، به دنبال ساختن انسانی است که هم از نظر فکری به بلوغ رسیده و هم از نظر اخلاقی و معنوی تعالی یافته باشد. موفقیت این نظام تربیتی وابستگی وثیقی به برنامه درسی دارد که از سه بعد عمل گرا (تاکید بر کاربرد آموزه ها در زندگی روزمره)، نظری (تاکید بر فهم عمیق مبانی دینی) و الهیاتی (تاکید بر ارتباط با خداوند و ابعاد معنوی) برخوردار باشد. این ابعاد باید به گونه ای تلفیق شوند که دانش آموز بتواند آموزه های دینی را در زندگی شخصی و اجتماعی خود به کار گیرد و از این آموزه ها برای حل مسائل و مواجهه با چالش ها بهره ببرد.

کلیدواژه ها:

نظام تربیتی ، تربیت دینی ، برنامه درسی ، نظام آموزشی ، برنامه درسی.