تدوین راهبردهای توسعه گردشگری روستایی در استان خوزستان

گردشگری به عنوان یک ظرفیت بالقوه میتواند نقش موثری در توسعه روستایی داشته باشد. هدف این تحقیق تدوین راهبردهای توسعه گردشگری روستایی در استان خوزستان بود که بدین منظور با استفاده از مرور ادبیات، لیستی از نقاط چهارگانه SWOT تهیه و سپس از طریق مصاحبه با کارشناسان خبره تعدادی از آنها حذف و اصلاح شد. جامعه آماری تحقیق شامل کارشناسان متخصص در سازمانهای مربوطه بودند که تعداد۲۴نفر از آنان از طریق روش نمونهگیری غیر احتمالی هدفمند انتخاب شدند. پردازش اطلاعات با تکنیک SWOT-AHP-TOWS و با استفاده از نرمافزار Expert Choice۱۱.۰ و Excel ۲۰۱۹ انجام شد. نتایج حاصل از AHP نشان داد که «نقاط تهدید» با وزن نسبی ۵۲۴/۰بیشترین اهمیت برای توسعه گردشگری روستایی دارد و بعد از آن معیار «نقاط ضعف» با وزن نسبی۴۲۲/۰، معیار «نقاط قوت» با وزن نسبی۲۳۲/۰و در نهایت «نقاط فرصتها» با وزن نسبی۱۰۴/۰در اولویت آخر بودند که این امر نشاندهنده غالب بودن فضای مخاطرهآمیز گردشگری بر فضای مفید آن بود. در ادامه نتایج نشان داد که در اولویتبندی نواحی راهبردی، راهبرد اول WT یعنی راهبرد دفاعی، راهبرد دوم راهبرد ST یعنی راهبرد اقتضایی، راهبرد سوم WO یعنی راهبرد انطباقی، و آخرین راهبرد، راهبرد SO یعنی راهبرد تهاجمی بود. بنابراین نتیجه میگیریم که در حال حاضر به دلیل عدم توجه به برخی استلزمات گردشگری روستایی در استان خوزستان، معایب گردشگری غالب بر مزایای آن هست و در صورتی که سیاستگذاران از این موضوع غفلت نموده و از ظرفیتهای گردشگری روستایی در منطقه استفاده نکنند مهاجرت روستایی بیشتر از قبل شده و روستاها خالی از سکنه خواهند شد.

کلیدواژه ها:

فعالیت های غیر زراعی روستایی ، صنایع دستی ، بوم گردی ، استان خوزستان ، تکنیک SWOT-AHP-TOWS