«بدن بدون اندام» در گزیدهای از آثار رومئو کاستلوچی

شاید بتوان گفت از میان مفاهیم متعددی که ژیل دلوز و فلیکس گتاری با معانی آشکار و تلویحی مختلف به عالم علم، سیاست، هنر و فلسفه ارائه دادهاند، مفهوم «بدن بدون اندام» با عرصه هنر به طور عام و هنر تئاتر به طور خاص قرابت بیشتری دارد. امروزه و در بسیاری موارد از این مفهوم به عنوان سنگ محکی برای تحلیل و بررسی آثار هنری هنرمندان پست مدرن استفاده میشود و توجه به مفهوم عمیق این فلسفه، بسیاری از ابهامات و پرسشها را در رابطه با این آثار و چرایی خلق آن ها پاسخ میدهد. در همین راستا در این پژوهش که با روش توصیفی-تحلیلی انجام شده، با بهرهگیری از نظریات دلوز و گتاری و با تمرکز بر مفهوم «بدن بدون اندام»، گزیدهای از آثار کارگردان مطرح پستمدرن، «رومئو کاستلوچی»، مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که مفهوم «بدن» به طور عام و «بدن بدون اندام» به طور خاص در آثار کاستلوچی شان محوری دارد. این آثار در سیالیتی توام با نوعی حس عدم قطعیت و با تمرکز بر مواجهه آنی مخاطب با اجرا و توجه ویژه به فعل «شدن» به جای «بودن» شکل گرفتهاند.