اثربخشی مهارت های زندگی (همدلی، حل مساله، احساسات، مدیریت استرس) بر میزان شادکامی و امید به زندگی در کودکان کار

هدف از پژوهش حاضر اثربخشی مهارت های زندگی (همدلی، حل مساله، احساسات، مدیریت استرس) بر میزان شادکامی و امید به زندگی در کودکان کار مرکز جمعیت امام علی (ع) شهر تهران در سال ۹۸-۱۳۹۷بود. روش پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل ۹۵ نفر از کودکان کار پسر مرکز جمعیت امام علی (ع) واقع در دروازه غار شهر تهران بودند که به صورت در دسترس ۳۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفی (۱۵ نفر) در گروه آزمایش و (۱۵ نفر) در گروه کنترل گمارده شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه شادکامی آکسفورد OHI (۱۹۸۹) و مقیاس امید کودکان اشنایدر (۱۹۹۷) جمع آوری شد، گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۸۰ دقیقه ای مورد آموزش مهارت های زندگی قرار گرفتند. پس از جمع آوری داده ها با روش آماری تحلیل واریانس چندمتغیره با نرم افزار SPSS-۲۳ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: نتایج تحلیل واریانس چند متغیره نشان داد آموزش مهارت های زندگی بر شادکامی، تفکر راهبردی، تفکر عاملی و امید به زندگی تاثیر دارد (۰۵/۰≥P). نتیجه گیری: آموزش مهارت های زندگی برای کودکان کار امری قابل توجه و لازم است.

کلیدواژه ها:

آموزش مهارت های زندگی ، شادکامی ، امید به زندگی ، کودکان کار.