نقش اهداف و معنا در زندگی در افزایش رضایت از زندگی: میانجی گری امید به زندگی در زنان مطلقه

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش اهداف و معنا در زندگی و رضایت از زندگی با میانجی گری امید به زندگی در زنان مطلقه بود. روش تحقیق توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری زنان مطلقه و مراجعه کننده به مرکز مشاوره خانواده در مشهد به تعداد ۴۲۰ نفر بودند که از بین آنان ۲۰۱ نفر به عنوان نمونه و بر اساس جدول مورگان انتخاب شدند. روش نمونه گیری در دسترس بود. ابزارهای پژوهش پرسشنامه رضایت از زندگی داینر و همکاران (۱۹۸۹)، اهداف زندگی ماهولیگ و کرامبا (۱۹۶۹)، پرسشنامه معنا در زندگی استایگر و فرایزر (۲۰۰۶) و پرسشنامه امیدواری اشنایدر و همکاران (۱۹۹۱) بود. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و ضریب مسیر تجزیه و تحلیل شدند. نتایج بررسی نشان داد اهداف و معنا در زندگی توانستند به صورت مستقیم و با میانجی گری امید به زندگی بر رضایت از زندگی تاثیر مثبت و معناداری بگذارند (P < ۰.۰۵). به همین دلیل می توان نتیجه گرفت که اهداف زندگی، معنای زندگی و همچنین امید به زندگی تاثیر معناداری بر رضایت از زندگی زنان مطلقه دارند که می بایست بیشتر مورد توجه قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

اهداف زندگی ، معنای زندگی ، رضایت از زندگی ، امید به زندگی ، زنان مطلقه