نقش آموزش مبتنی بر طبیعت در تقویت مهارتهای اجتماعی و خلاقیت دانش آموزان دوره ابتدایی شهر نیریز

آموزش مبتنی بر طبیعت به عنوان رویکردی نوین، از فضاهای طبیعی برای بهبود یادگیری استفاده می کند. این پژوهش تاثیر این روش را بر مهارتهای اجتماعی (همکاری، همدلی) و خلاقیت (حل مسئله، تفکر خلاق) دانش آموزان ابتدایی شهر نی ریز بررسی کرده است. هدف، شناسایی ظرفیتهای طبیعت منطقه، مانند کوه ها و باغها، و چالش های اجرایی آن بود. مطالعه با روش ترکیبی (کمی و کیفی) و با مشارکت ۱۰۰ دانش آموز و ۱۵ معلم از مدارس دولتی نیریز انجام شد. ابزارها شامل پرسشنامه مهارت های اجتماعی (گرشام و الیوت، ۱۰۹۹)، تست خلاقیت تورنس (۱۴۷۹) و مصاحبه بود. یافته ها نشان داد که پس از ۶ هفته فعالیت در طبیعت، مهارتهای اجتماعی گروه آزمایشی ۰۳ درصد و خلاقیت ۵۳ درصد افزایش یافت (p<۰.۰۱)، در حالی که گروه کنترل تغییر معنی داری نداشت. مصاحبه ها حاکی از افزایش تعامل گروهی و ایدهپردازی دانش آموزان بود، اما محدودیتهایی مانند کمبود فضاهای ایمن و آموزش معلمان گزارش شد. این نتایج با نظریه یادگیری تجربی کلب (۱۴۸۹) همراستاست که تجربه مستقیم را عامل رشد مهارت ها میداند (Kolb, ۱۹۸۴). آموزش مبتنی بر طبیعت در نیریز می تواند با بهرهگیری از منابع محلی، مانند باغ های پسته یا مناطق کوهستانی، یادگیری را غنیتر کند، اما نیاز به زیرساخت و حمایت دارد. پیشنهاد می شود سیاستگذاران محلی فضاهای طبیعی ایمن ایجاد کنند و معلمان آموزش ببینند. این مطالعه راهکاری برای بهبود آموزش ابتدایی در مناطق مشابه نیریز ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر طبیعت ، مهارت های اجتماعی ، خلاقیت ، دوره ابتدایی ، نی ریز ، یادگیری تجربی ، طبیعت درمانی ، همکاری ، تفکر خلاق ، منابع طبیعی محلی