بررسی نقش واسطه ای مثبت اندیشی در تاثیر خودباوری بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان شهرستان نقده

هدف از انجام این تحقیق بررسی نقش واسطه ای مثبت اندیشی در تاثیر خودباوری بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان شهرستان نقده بود. پژوهش حاضر از نظر اهداف بنیادی، از نظر نوع داده ها کمی و از نظر روش شناسی توصیفی از نوع پیمایشی بود. در پژوهش حاضر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای متناسب با حجم جامعه آماری با استفاده از فرمول کوکوران تعداد ۲۸۵ نفر دانش آموزان پایه ششم بعنوان نمونه آماری انتخاب شدند. در این تحقیق ابزار گردآوری داده ها سه تا پرسشنامه (خودباوری، فرزیان پور و همکاران (۱۳۹۱)؛ مثبت اندیشی، اینگرام و ویسنیکی ۱ (۱۹۸۸)؛ پیشرفت تحصیلی، صالحی ۱۳۹۴) بود. در سطح آمار استباطی برای تعیین میزان همبستگی بین نمرات کل مولفه ها و همچنین برای تعیین میزان همبستگی بین مولفه ها از ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. همچنین از روش معادلات ساختاری برای اثبات فرضیه ها استفاده شد. با توجه به یافته های تحقیق این نتیجه حاصل شد که متغیر خودباوری، به ازای یک واحد انحراف استاندارد قادر است ۰.۶۲۳ تاثیر مثبت در متغیر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ایجاد نماید، متغیر خودباوری، به ازای یک واحد انحراف استاندارد قادر است ۰.۴۳۴ تاثیر مثبت در متغیر مثبت اندیشی دانش آموزان ایجاد نماید، متغیر پیشرفت تحصیلی، به ازای یک واحد انحراف استاندارد قادر است ۰.۳۹۶ تاثیر مثبت در متغیر مثبت اندیشی دانش آموزان ایجاد نماید. مدل ساختاری پژوهش بین متغیرهای تحقیق از برازش مطلوب برخوردار می باشد. در نتیجه می توان گفت که بین خودباوری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان شهرستان نقده از طریق مثبت اندیشی رابطه معنی دار وجود دارد.

کلیدواژه ها:

مثبت اندیشی ، خودباوری ، پیشرفت تحصیلی