بررسی اثربخشی واقعیت درمانی بر خودکارآمدی فرزندپروری در مادران سرپرست خانوار شهرستان فارسان

هدف: این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی واقعیت درمانی بر خودکارآمدی فرزندپروری در مادران سرپرست خانوار شهرستان فارسان انجام شد. روش: پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی با طرح پیشآزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه مادران سرپرست خانوار شهرستان فارسان در سال ۱۳۹۹ بود که از بین آنها ۳۰ نفر به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) تقسیم شدند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت آموزش واقعیت درمانی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل در این مدت آموزشی دریافت نکرد. داده ها با استفاده از پرسشنامه خودکارآمدی فرزندپروری جمع آوری و با روش های آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیری (MANCOVA) و تحلیل کوواریانس تکمتغیره (ANCOVA) تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر واقعیت درمانی به طور معناداری منجر به افزایش خودکارآمدی فرزندپروری در مادران سرپرست خانوار شد (۰.۰۵ p<). همچنین، این مداخله بر کاهش استرس والدینی نیز تاثیر مثبت داشت. این یافته ها با پژوهش های پیشین از جمله اسدی خلیلی و همکاران (۱۳۹۹)، غریبپور و حجتی (۱۳۹۷)، و هونجونگ و همکاران (۲۰۱۹) همسو بود. نتیجه گیری: واقعیت درمانی به عنوان یک روش مداخله ای موثر، می تواند خودکارآمدی فرزندپروری و کاهش استرس والدینی را در مادران سرپرست خانوار بهبود بخشد. این یافته ها می تواند به عنوان پایه ای برای طراحی برنامه های حمایتی و آموزشی برای زنان سرپرست خانوار مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

واقعیت درمانی ، خودکارآمدی فرزندپروری ، مادران سرپرست خانوار ، استرس والدینی ، شهرستان فارسان