بررسی تاثیر شادکامی بر تاب آوری تحصیلی دانش آموزان (نمونه موردی، دانش آموزان ابتدایی مدرسه عبادت)

هدف این پژوهش بررسی تاثیر شادکامی بر تاب آوری تحصیلی دانش آموزان (نمونه موردی، دانش آموزان ابتدایی مدرسه عبادت) بود. جامعه آماری پژوهش حاضر نمونه موردی، دانش آموزان ابتدایی مدرسه عبادت سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ است. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه شادکامی (اکسفورد) و پرسشنامه تاب آوری کودک و نوجوان انگار و لیبنبرگ (۲۰۰۹) استفاده شد. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که بین شادکامی و تاب آوری تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد؛ به نحوی که افزایش شادکامی، منجر به افزایش تاب آوری تحصیلی می شود. همچنین، یافته ها نشان دهنده اهمیت نقش عوامل اجتماعی، خانوادگی و محیطی در افزایش سطح شادکامی و به تبع آن تاب آوری تحصیلی دانش آموزان بود. با توجه به نتایج این پژوهش، توصیه می شود که در برنامه ریزیهای آموزشی و مشاوره ای، به ارتقاء شادکامی دانش آموزان توجه ویژه ای شود، چراکه افزایش این احساس می تواند به طور مستقیم بر توانایی آنها در مواجهه با چالش های تحصیلی تاثیر مثبت داشته باشد. این یافته ها می توانند به سیاست گذاران و مسئولان آموزش و پرورش در طراحی برنامه های موثر برای بهبود کیفیت آموزشی و روانی دانش آموزان کمک کنند.

کلیدواژه ها:

شادکامی ، تاب آوری ، دانش آموز