رابطه مندی مهارت های جمعی با یادگیری دانش آموزان ابتدایی آموزش و پرورش چابهار

هدف اصلی پژوهش حاضر رابطه مندی مهارت های جمعی با یادگیری دانش آموزان ابتدایی آموزش و پرورش چابهار است که به شیوه تجربی و همبستگی در آذر ۱۴۰۳ اجرا گردید. جامعه آماری ما در این پژوهش کل دانش آموزان ابتدایی آموزش و پرورش چابهار است که به شیوه تصادفی انتخابی ۲۹۰ دانش آموز را به عنوان نمونه آماری انتخاب کردیم. در این پژوهش پرسشنامه محقق ساخته ۴ سوالی که گویه ای رشد مهارت های جمعی دانش آموزان با ضریب الفای کرونباخ ۰/۸۵۴ استفاده شده است. اکثر دانش آموزان به راحتی مهارت های اجتماعی متناسب با فرهنگشان بدست می آورند ولی برخی دیگر و از جمله بیشتر دانش آموزان با مهارت های آموزشی ویژه موفق نمی شوند و بایستی به آن ها مهارت های اجتماعی با آموزش داده ها بتوانند آنچه را که در موقعیت های اجتماعی مختلف برایشان مناسب است انتخاب کنند. بهره مندی از مهارت های جمعی سبب تضعیف روابط اجتماعی افراد می شود و ناسازگاری اجتماعی را فراهم می آورد. بعد از تجزیه و تحلیل داده های آماری نتایج حاصله نشان داد که همه ی موقعیت های مهارت های جمعی با یادگیری رابطه معنی داری دارند. بنابراین سوال اصلی پژوهش مورد تایید است. پیشنهاد می شود در پژوهش های آتی پیرامون اهمیت اجتماعی شدن مقاله ای نوشته شود.

کلیدواژه ها:

مهارت های جمعی ، یادگیری ، دانش آموزان ابتدایی ، آموزش و پرورش ، چابهار