اثرات سواد هیجانی بر خودکارآمدی تحصیلی و ارتباطات بین فردی دانش آموزان

هدف این مقاله مروری، بررسی جامع و تحلیلی اثرات سواد هیجانی بر دو متغیر کلیدی در زندگی تحصیلی و اجتماعی دانش آموزان، یعنی خودکارآمدی تحصیلی و ارتباطات بین فردی است. سواد هیجانی به عنوان توانایی شناسایی، درک، ابراز، و مدیریت موثر هیجانات خود و دیگران تعریف می شود و به عنوان یک مهارت بنیادین برای بهزیستی روان شناختی و موفقیت در ابعاد مختلف زندگی شناخته می شود. در محیط آموزشی، سواد هیجانی می تواند نقش مهمی در شکل دهی به باورهای دانش آموزان نسبت به توانایی های تحصیلی شان (خودکارآمدی تحصیلی) و کیفیت تعاملات آن ها با همسالان و معلمان (ارتباطات بین فردی) ایفا کند. این مقاله با مرور نظام مند ادبیات پژوهشی موجود، به تحلیل مبانی نظری و شواهد تجربی پیرامون این روابط می پردازد. بررسی ها نشان می دهد که دانش آموزان با سطح بالاتر سواد هیجانی، تمایل بیشتری به داشتن باورهای مثبت نسبت به توانایی های خود در انجام تکالیف درسی، پشتکار در مواجهه با چالش های تحصیلی، و مدیریت بهتر استرس امتحان دارند که همگی از مولفه های خودکارآمدی تحصیلی هستند. همچنین، توانایی درک و مدیریت هیجانات، به بهبود مهارت های ارتباطی نظیر همدلی، گوش دادن فعال، ابراز وجود سازنده، و حل تعارضات بین فردی کمک شایانی می کند. این مقاله ضمن تبیین دقیق مفاهیم سواد هیجانی، خودکارآمدی تحصیلی و ارتباطات بین فردی، به بررسی مکانیسم های تاثیرگذاری سواد هیجانی بر این دو متغیر می پردازد. در نهایت، کاربردهای عملی یافته ها برای نظام آموزشی، از جمله طراحی برنامه های درسی مبتنی بر سواد هیجانی، آموزش معلمان، و ایجاد محیط های یادگیری حمایت گر عاطفی مورد بحث قرار گرفته و پیشنهاداتی برای پژوهش های آتی ارائه می گردد. توسعه سواد هیجانی در دانش آموزان نه تنها به بهبود عملکرد تحصیلی و روابط اجتماعی آن ها کمک می کند، بلکه زمینه ساز رشد شخصیت سالم تر و شهروندانی مسئولیت پذیرتر در آینده خواهد بود.

کلیدواژه ها:

سواد هیجانی ، خودکارآمدی تحصیلی ، ارتباطات بین فردی ، دانش آموزان ، آموزش.