ادله فقهیعدم جواز بیع وقف از دیدگاه صاحب جواهر، محقق نایینی و امام خمینی (ره)

وقف به معنای تحبیس اصل و تسبیل منفعت مال موقوفه بوده و حکم اولیه موقوفه عدم جواز بیع است به این صورت که واقف با انجام عمل وقف، عین موقوفه را حبس و از هر گونه تصرفات ناقله منع می کند. در این تحقیق ارای سه فقیه بزرگوار؛ صاحب جواهر، محقق نایینی و امام خمینی(ره) بررسی شد. هدف از این تحقیق بررسی ادله عدم جواز بیع وقف از دیدگاه این فقها بوده و با روش کتابخانه ای و مراجعه به منابع و اثار ایشان ادله استنادی، مورد تحقیق قرار گرفت. پژوهش در صدد پاسخ به این پرسش اصلی بود که ادله عدم جواز بیع وقف از دیدگاه صاحب جواهر، محقق نائینی و امام خمینی چیست؟ بر حسب نتایج و یافته های پژوهش، صاحب جواهر با تکیه بر روایات موجود، بیع موقوفه را در تنافی با فلسفه وقف در انتفاع موقوف علیهم قلمداد کرده است. همچنین نائینی با همین استناد، بیع موقوفه را نقض غرض واقف می داند. امام خمینی(ره) این گونه بیع را مغایر با ماهیت عقد وقف عنوان نموده و عدم ملکیت آن را مانع دیگر بیع موقوفه می داند.

کلیدواژه ها:

بیع وقف ، ادله فقهی ، موقوف علیهم ، واقف