ارزیابی کیفیت محیط زیست با استفاده از شاخص اکولوژیکی سنجش از دور بهبود یافته( IRSEI) با استفاده از سامانه گوگل ارث انجین (مطالعه موردی: شهرستان قائمشهر)

سال انتشار: 1403
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 140

فایل این مقاله در 12 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

GEOECD03_011

تاریخ نمایه سازی: 11 اردیبهشت 1404

چکیده مقاله:

نظارت بر کیفیت اکولوژیکی و محیط زیستی در حوضه و تجزیه و تحلیل عوامل محرک برای حفاظت از محیط زیست اکولوژیکی و بهبود کیفیت اقتصادی از اهمیت بالایی برخوردار است. در این مقاله از ۵ دوره تصاویر سنجش از دور لندست در سالهای ۲۰۰۹، ۲۰۱۴، ۲۰۱۹ و ۲۰۲۴ به عنوان دادههای پایه استفاده شده است و از بسترها و ابزارهای فنی مانند RS و GIS برای رمزگشایی و استخراج سه دوره اطلاعات کاربری اراضی استفاده شده است. شاخص اکولوژیک یکی سنجش از دور بهبود یافته (IRSEI) و روش تحلیل مولفه اصلی (PCA) برای ساخت مدل بهبود یافته شاخص محیط زیستی سنجش از دور (IRSEI) بر اساس سبزی (KNDVI)، رطوبت LSM، گرما LST، خشکی NDBSI و شوری NDSI به منظور تحقق نظارت پ ویا کیفیت اکولوژیکی و محیط زیستی در شهرستان قائمشهر، بر اساس روند بهبود شاخص اکولوژیک ی سنجش از دور (IRSEI). انجام شدنتایج نشان میدهد که شاخص اکولوژیکی سنجش از دور بهبود یافته (IRSEI) میتواند الگوی توزیع مکانی و روند تغییرات زمانی IRSEI را در منطقه مورد مطالعه بهطور کارآمد و دقیق به دست آورد که با ویژگیهای شاخصهای این منطقه همخوانی بیشتری دارد. IRSEI در منطقه مورد مطالعه از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۲۴ روند کاهشی نشان داد، از ۶۱۵۴/۰ به ۵۲۴۰/۰ رسید و نسبت طبقات اکولوژیکی طبقات خیلی ضعیف و ضعیف سال به سال در طول دوره افزایش یافت. در بین شاخصهای ارزیابی، KNDVI و NDBSI از عوامل اصلی تاثیرگذار بر کیفیت محیط زیستی و اکولوژیکی شهرستان قائمشهر هستند و افزایش پوشش گیاهی، تنظیم اقلیم و فعالیتهای انسانی تاثیرات ترویجی آشکاری بر بهبود محیط زیست محیطی دارد.

نویسندگان

مرضیه احمدی

دانشجوی دکتری رشته ژئومورفولوژی، دانشکده جغرافیا و علوم محیطی دانشگاه حکیم سبزواری

لیلا گلی مختاری

استادیار گروه آب و هواشناسی و ژئومورفولوژی، دانشکده جغرافیا و علوم محیطی دانشگاه حکیم سبزواری

ابوالقاسم امیراحمدی

استاد گروه آب و هواشناسی و ژئومورفولوژی، دانشکده جغرافیا و علوم محیطی دانشگاه حکیم سبزواری