اثر تاریخ کشت و مصرف اسید هیومیک بر عملکرد کنجد

تاریخ کاشت مهمترین فاکتور موثر بر اندازه نهایی گیاه و عملکرد است. از طرفی تولید محصولات زراعی بشدت وابسته به کودهای شیمیایی بوده که مشکلات زیست محیطی ایجاد می کند. به منظور ارزیابی تاثیر تاریخ کاشت و زمان مصرف اسید هیومیک روی عملکرد و اجزای عملکرد آزمایش اسپلیت پالت بر پایه طرح بلوک کامل تصادفی با اسه تکرار اجرا شد. پالتهای اصلی شامل سه تاریخ کاشت مختلف (۱۰، ۲۰ و ۳۰ خرداد) و فاکتور فرعی شامل ۵ تیمار مختلف زمان مصرف کود اسید هیومیک: شاهد، مصرف قبل از کاشت، مصرف در مرحله ۴ برگی، گلدهی و کپسولدهای باود. برای آنالیزهای آماری از نرم افزار SAS و برای مقایسه میانگین بین تیمارها از آزمون دانکن استفاده شد. تاریخ کاشت و زمان های مختلف کاربرد اسید هیومیک تاثیر معنی داری روی ارتفاع گیاه، ارتفاع اولین کپسول، تعداد کپسول در بوته، تعداد دانه در کپسول، وزن ۱۰۰۰ دانه، عملکرد دانه و عملکرد بیولوژیکی داشت. بیشترین عملکرد و اجزای عملکرد و ارتفاع بوته در تاریخ کاشت ۲۰ خرداد و مصرف اسید هیومیک در مرحله کپسولدهی بدست آمد. ارتفاع اولین کپسول تحت تاثیر زمان کوددهی قرار نگرفت. اثر متقابل تاریخ کاشت و زمان کوددهی برای عملکرد دانه و تعداد کپسول در بوته معنادار شد. می توان اینگونه بیان کرد که برای افزایش عملکرد و اجزای عملکرد و بعضی صفات زراعی همچون ارتفاع بوته و ارتفاع اولین کپسول می توان از تیمار تاریخ کاشت ۲۰ خرداد و مصارف اسید هیومیک در مرحله کپسولدهی استفاده کرد. بیشترین عملکرد دانه (۱۶.۲ تن در هکتار) و عملکرد بیولوژیکی (۷۵.۱۴ تن در هکتار) مربوط به تیمار ترکیبی تاریخ کاشت ۲۰ خرداد+زمان مصرف اسید هیومیک در مرحله کپسولدهی بود.

کلیدواژه ها:

کنجد ، تاریخ کاشت ، اسید هیومیک ، عملکرد ، اجزای عملکرد