تغییرات سطوح سرمی مالون دی آلدئید به دنبال هشت هفته تمرین HIIT در زنان چاق غیرفعال

چاقی یکی از مشکلات بهداشتی مهم در جهان است که می تواند منجر به بسیاری از بیماری های مزمن نظیر دیابت نوع ۲، بیماری های قلبی و عروقی، فشار خون بالا، و سرطان شود. میزان چربی بدن روی شکل گیری تاثیر می گذارد. هر چه وزن بدنی بالاتر باشد، میزان فعالیت بدنی شکلی کاهشی است و احتمال بروز مشکلات باروری بیشتر خواهد بود. در سال های اخیر، توجه ویژه ای به نقش فعالیت بدنی در کنترل و کاهش وزن و همچنین کاهش خطرات بیماری های مرتبط با چاقی جلب شده است. تمرینات اینتروال شدید (HIIT) یکی از روش های موثر برای بهبود سلامت جسمی و کاهش وزن است. هدف از این مطالعه بررسی تغییرات سطوح سرمی مالون دی آلدئید به دنبال هشت هفته تمرین HIIT در زنان چاق غیرفعال است. در این پژوهش ۲۰ نفر زن چاق با BMI بالای ۳۰ کیلوگرم بر مترمربع به طور تصادفی به گروه تمرین و کنترل غیرفعال تقسیم شدند. پروتکل تمرینی به مدت هشت هفته اجرا شد. تمرینات در هفته اول و دوم شامل ۲ تکرار پنج دقیقه ای دویدن با شدت ۶۰-۷۰ درصد ضربان قلب ذخیره با استراحت فعال ۲ دقیقه ای بین هر تکرار بود. سوم و چهارم و هشتم شدت کار بین ۷۵-۸۰ درصد ضربان قلب ذخیره با ۲ تکرار پنج دقیقه ای دویدن و استراحت فعال ۳۰۲ دقیقه بین هر تکرار همراه بود. در هفته چهارم و هشتم شدت کار بین ۱۰۰ درصد ۸۵ تا ۱۰۰ درصد ضربان قلب ذخیره شامل ۷ تکرار ۲۰ ثانیه ای با استراحت ۱۲۰ تا ۶۰ ثانیه همبسته بود. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس و آزمون همبسته آزمون شدند. نتایج آزمون همبسته نشان داد که در گروه تمرین مقادیر پس آزمون مالون دی آلدئید نسبت به پیش آزمون (p=۰/۰۰۱) کاهش یافته است. بر اساس نتایج این مطالعه می توان نتیجه گیری کرد که سطوح سرمی نهایی مالون دی آلدئید نشانگر کاهش HIIT هفته در زنان چاق غیرفعال می باشد.

کلیدواژه ها:

مالون دی آلدئید ، تمرینات تناوبی با شدت بالا ، چاقی