قرائت قرآن از دیدگاه پژوهشگران غربی

قرائت قرآن، هنری یگانه به شمار می رود و می توان آن را به عنوان هنر دینی برشمرد. ویژگی های هنری قرآن را می توان از دو زاویه مورد مطالعه قرار داد: الف) ویژگی های هنری در ساختار متن قرآن مانند: نثر روایی، تصاویر ادبی و خطابه و ویژگی هایی چون: الگوهای ایقاع مانند ایقاعات موازی که شبیه به قافیه و سجع است، همچنین فواصل آیات که در حوزه ادبیات، علوم قرآنی و نیز زبان شناسی از آن بحث می شود ب) ویژگی های هنری در ساختار اجرای قرائت قرآن که در فنون قرائت در حوزه هایی مانند تجوید قرائت و الحان بررسی می شود. عده ای از پژوهشگران غربی مانند برگشتراسر، بوباکییر، بن چنب، و باربی در پژوهش های قرآنی خود، با استفاده از تحقیقات متن گرا، بیشتر به بررسی ویژگی های متن مکتوب قرآن پرداخته اند. آشنا نبودن آنان با بافت شفاهی قرائت قرآن و فضای حاکم بر آن، سبب شد تا کمتر به مطالعه مولفه های هنری در ساختار اجرای شفاهی قرائت قرآن پرداخته اند. از سوی دیگر پژوهشگرانی مانند توما، سمعان و نلسون به تحلیل ابعاد هنری - شفاهی قرائت قرآن پرداخته اند. در این مقاله با طرح برخی از این دیدگاه ها در باره هنر موسیقایی قرائت، به بیان ویژگی های هنری در ساختار متن قرآن و ویژگی های هنری در ساختار اجرای قرائت قرآن خواهیم پرداخت.

کلیدواژه ها:

فن قرائت ، قران ، موسیقی ، هنر ، مستشرقان