واکاوی نقش روشهای تدریس فعال در بهبود خلاقیت در دانش آموزان

این پژوهش به واکاوی نقش روشهای تدریس فعال در بهبود خلاقیت دانش آموزان می پردازد. روشهای تدریس فعال با تاکید بر مشارکت دانش آموزان در فرآیند یادگیری، تفکر نقادانه و حل مسئله، به عنوان راهبردی موثر برای پرورش خلاقیت شناخته می شوند. مطالعه حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و با بررسی پیشینه پژوهشی، تاثیر شیوه هایی مانند یادگیری مبتنی بر پروژه، بحث گروهی، بارش فکری و روش حل مسئله را بر رشد خلاقیت دانش آموزان تحلیل کرده است. یافته ها نشان می دهد که این روشها با ایجاد فضای پویا و تعاملی، انعطاف پذیری فکری، کنجکاوی و توانایی ایده پردازی را در دانش آموزان تقویت می کنند. همچنین، معلمانی که از روشهای فعال استفاده می کنند، با ارائه بازخوردهای سازنده و تشویق ایده های نو، نقش مهمی در پرورش خلاقیت ایفا می نمایند. این پژوهش بر ضرورت بازنگری در شیوه های سنتی تدریس و گنجاندن روشهای فعال در برنامه های درسی تاکید دارد تا زمینه های برای رشد مهارت های خلاقانه دانش آموزان فراهم شود. در پایان، پیشنهادهایی برای آموزش معلمان و طراحی محیط های یادگیری خلاقانه ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، خلاقیت ، تدریس سنتی