بررسی رابطهی بین حساسیت اخلاقی با خستگی از دلسوزی پرستاران

هدف پژوهش حاضر، پیشبینی خستگی از دلسوزی بر اساس حساسیت اخلاقی در پرستاران شهر قم بود. روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه پرستاران بیمارستانهای دولتی شهر قم در سال ۱۴۰۴- ۱۴۰۳ به تعداد ۲۱۶۶ نفر بودند که از طریق فرمول کوکران حجم نمونه ۲۲۲ نفر تعیین و به روش نمونهگیری تصادفی خوشهای انتخاب شدند. برای جمعآوری داده های مورد نیاز از پرسشنامه پرسشنامه حساسیت اخلاقی لوتزن و همکاران ( ۱۹۹۴) و مقیاس کیفیت زندگی شغلی استام ( ۲۰۰۹) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل دادهها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون استفاده شد. نتایج حاصل از ضریب همبستگی نشان داد که بین کل مقیاس حساسیت اخلاقی با خستگی از دلسوزی رابطه منفی و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج حاصل از اجرای رگرسیون چندگانه نشان داد که از بین ابعاد حساسیت اخلاقی، میزان آگاهی از نحوه ارتباط با بیمار، تجربه مشکلات و کشمکش های اخلاقی و به کارگیری مفاهیم اخلاقی در تصمیم گیری های اخلاقی قادر به پیشبینی خستگی از دلسوزی می باشند.

کلیدواژه ها:

حساسیت اخلاقی ، خستگی از دلسوزی ، پرستاران