رابطه تدریس تحول آفرین و تعامل معلم و دانش آموز با مسئولیت پذیری تحصیلی با میانجی گری هویت فردی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف رابطه تدریس تحول آفرین و تعامل معلم و دانش آموز با مسئولیت پذیری تحصیلی با میانجی گری هویت فردی دانش آموزان انجام شد. روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی است که با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری انجام شد. روش پژوهش حاضر همبستگی با استفاده از معادلات ساختاری بود. روش پژوهش به دو صورت کتابخانه ای و میدانی صورت گرفت. جامعه آماری تحقیق حاضر را دانش آموزان متوسطه دوره دوم ناحیه ۱ شهر اردبیل تشکیل می دادند که تعداد آنها برابر ۱۴۰۰۰ نفر بود. برای تعیین حجم نمونه از جدول مورگان استفاده شد و تعداد نمونه برابر ۳۷۵ نفر بدست آمد که به روش نمونه گیری طبقه ای (به تفکیک جنسیت) انتخاب شدند. برای گردآوری اطلاعات از پرسشنامه تدریس تحول آفرین بوجام و همکاران (۲۰۱۰)، پرسشنامه هویت فردی بهرامی (۱۳۹۴)، پرسشنامه تعامل معلم و دانش آموز الرداسمی و کنی (۲۰۰۱) و پرسشنامه مسئولیت پذیری نعمتی (۱۳۷۸، به نقل از محسنی، ۱۳۹۲) استفاده شد. داده ها با نرم افزار Lisrel تحلیل شد. و برای تحلیل فرضیات از معادلات ساختاری استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد که بین تدریس تحول آفرین و تعامل معلم و دانش آموز با مسئولیت پذیری تحصیلی با میانجی گری هویت فردی دانش آموزان رابطه معنی داری وجود دارد، همچنین بین تدریس تحول آفرین با مسئولیت پذیری تحصیلی دانش آموزان رابطه مستقیم معنی داری وجود دارد. بین تعامل معلم و دانش آموز با مسئولیت پذیری تحصیلی دانش آموزان رابطه مستقیم معنی داری وجود دارد و در نهایت بین هویت فردی با مسئولیت پذیری تحصیلی دانش آموزان رابطه معنی داری وجود دارد. رابطه بین دو متغیر تدریس تحول آفرین و تعامل معلم و دانش آموز با مسئولیت پذیری تحصیلی توسط متغیر هویت فردی دانش آموزان تشدید می شود که اگر هویت فردی دانش آموزان افزایش یابد این رابطه قوی تر و اگر هویت فردی دانش آموزان ضعیف شود طبیعتا این رابطه ضعیف خواهد شد.

کلیدواژه ها:

تدریس تحول آفرین ، تعامل معلم و دانش آموز ، مسئولیت پذیری تحصیلی ، هویت فردی