برای تامین مسکن اقشار کم درآمد در کلان شهرهای ایران با رویکرد ارائه راهکارهایی پایداری اجتماعی (نمونه موردی: شهر مشهد)

یکی از علل ناکارآمدی سیاستهای تامین مسکن اجتماعی در ایران عدم توجه به پایداری اجتماعی در ارائه سیاستها می باشد، سیاستهای اتخاذشده در ایران در همه شهرها یکسان بوده و بوم و عوامل محلی، در روند سیاستگذاری جایگاهی نداشته اند. پروژه های تامین مسکن، به خصوص برای اقشار کم درآمد در صورتی موفقیت آمیز خواهدبود که در ارائه سیاستها از نظریات، امکانات و محدودیت های زمینه ای و کلان و دیدگاه گروه هدف توامان بهره ببرد. هدف پژوهش، ارائه پیشنهاداتی کارآمد در راستای افزایش حستعلق به محیط در برنامه های تامین مسکن اجتماعی در شهر مشهد و تبیین روش و مدلی عام جهت تامین مسکن اجتماعی در دیگرکلانشهرهای ایران است. پژوهش کیفی است؛ به کمک روش تحلیل مضمون، ابتدا، معنای حستعلق به محیط از وجوه مختلف مورد بررسی قرار گرفته است، شاخصهای موثر بر افزایش حستعلق به محیط از منابع، مقالات، مصاحبه ها استخراج و در چهار مضمون اصلی فرهنگی، اجتماعی، روانی و زیستی (براساس نظریه پارسونز) و یازده مضمون فرعی طبقه بندی شده است که به عنوان شاخصهای کنترل مورد استفاده قرار گرفته است. و بر اساس آن مصاحبه های عمیق نیمه ساختارگرایانه با خبرگان و متولیان مسکن اجتماعی در شهر مشهد صورت گرفت؛ داده های جمع آوری شده به کمک نرم افزار تحلیل محتوای کیفی مکس کیودا (MAXQDA) باکدگذاری باز، محوری و انتخابی دسته بندی شده و ار تباط آنها با شاخصهای کنترل مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت و پیشنهاداتی بر اساس نحوه پاسخگویی به مولفه های حستعلق ارائه شده است؛ مصاحبه و تحلیل داده ها به صورت موازی صورت گرفت؛ گروه مصاحبه شونده به صورت هدفمند و به روش نمونه گیری گلوله برفی انتخاب گردید و انجام مصاحبه تا رسیدن به اشباع نظری (تاجاییکه در تحلیل مصاحبه های آخر، داده و کد جدیدی ایجاد نگردد) ادامه یافت. نتایج نشان می دهد، برخی تصمیم گیری ها باید در مقیاس کلان و منطقه ای انجام شده و در مقیاسهای کوچکتر با توجه به شناخت محلی عملیاتی شود (بومی سازی برنامه ها). در ارتباط با مولفه های موثر نیز پیشنهاداتی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

شهر مشهد ، تعلق به محیط ، کلان ، مسکن اجتماعی ، حس